O 400 metrów na południe od skrzyżowania w Lubiniu kolei żelaznej Inowrocław – Trzemeszno z drogą tegoż kierunku na północnym brzegu Jeziora Popielewskiego (nie Trzemeszeńskiego) zachowało się prawie czworoboczne, wklęsłe grodzisko z rowem, oparte stroną wschodnią o dawny brzeg jeziora, strona zaś północna o przylegający parów wyżłobiony przez strumyk wpływający do jeziora. Od północnego wschodu znać dawne wejście. Obwód grodziska 250m, średnica około 50m, wysokość wału 6 – 7m , głębokość rowu do 2m. Szerokość 8m. Szczyt wału (115 m nad poziomem morza) przewyższa otaczające okolice na kilka metrów. Grodzisko nazywa się „Pierdaska”.

Przy badaniu przeprowadzonym w r.1891 przez Heinricha z Mogilna stwierdzono, że górną warstwę kotlinki stanowi ziemia szara 1/2 – 1/3 m grubości, poniżej leży warstwa gliny z żyłkami piasku. Miejscami w glinie są zagłębienia o średnicy 1,5 – 2m napełnione łupanymi kośćmi zwierzęcymi, zębami, skorupami grodziskowymi, polepą, węglami w czarnej ziemi. Niektóre jamy na głębokości 1,75m mają bruk.

Przy wewnętrznej stronie wału, w miejscu załamania się linii wału ( narożnika) pod cienką warstwą szarej ziemi, na przestrzeni 5 – 6 m leży bardzo gruby pokład do 2 m ziemi czarnej ( warstwy kulturowej) z kośćmi i skorupami zdobionymi różnorodnym ornamentem falistym, pionowym i poziomym, przeważa ornament falisty. Grodzisko było zaludnione w kilku fazach epoki grodowej.