Pilnie potrzebuję informacji od kiedy w Polsce używane były kusze. Z góry dziękuję A.

W Polsce kusza stanowiła podstawowe uzbrojenie strzeleckie aż do końca XV wieku, a jej użycie odnotował już Gall Anonim w opisie oblężenia Głogowa przez wojska niemieckie w 1109 roku.

Ponadto polecam:

http://www.crossbows.republika.pl/literature.shtml

Witam!

Kusza kuszy nie jest równa ale pifko ma rację.
W trakcie oblężenia Głogowa w 1109r. ciężkich kusz wałowych używali zarówno Polacy jak i Niemcy.

A jeśli chodzi o ciężkie i lekkie kusze, to w Europie, Rzymianie stosowali kusze - giganty, a pocisk był długości dzidy. Stosowali również długie pociski zapalające - wyglądały jak wielka zapałka :luv . Kusze zminimalizowano do wersji przenośnej a już w 1066r. kusza trafia do Anglii za sprawą Normanów. Ale, że wycinanie się wzajemne, BEZ latających muzgów, członków i chlapiącej krwi, to średnia zabawa, zatem już w 1139 II Sobór Laterański wprowadza zakaz używania kuszy wśród chrześcijan a chyba z 60 lat później Krzyżowcy wygrali jakąś bitwę o ziemię świętą dzięki oddziałom kuszników. :666
Jeśli chodzi i Europę Środkową to 1100r. zaczęły się tutaj podobno pojawiać w znikimych ilościach kusze lekkie a później było ich coraz więcej za sprawą zachodniego rycerstwa, głównie tego z czarnym krzyżem na palcie :666 Około 1400 roku kusznicy wpadli na pomysł aby opierać koniec kolby o bark dla większej celności.

Pozdrawiam!
Radek

Witaj

Powyższe wypowiedzi mniej więcej znajdują potwierdzenie w pracy zbiorowej pod redakcją Andrzeja Nadolskiego "Polska technika wojskowa do 1500 roku" (Oficyna Naukowa, W-wa 1994).

W rozdziale pierwszym (poświęconym technice lądowej od połowy X do połowy XII w.) na stronie 62 czytamy: "(...)kusza mogła się u nas pojawić pod koniec omawianego okresu, ale na dobre zadomowiła się w czasie nieco późniejszym (...)".

Wspomniany "koniec omawianego okresu" to oczywiście połowa XII wieku z tytułu rozdziału pierwszego.

:pa

Test

Dzięki bardzo za szybkie i wyczerpujące odpowiedzi :) :) :)

A ponieważ sami byli narażeni na ostrzał z broni przeciwnika pomyśleli że warto by zminimalizować straty. Wymyślili duże tarcze (pawęż) osłaniające całą sylwetkę strzelca. Aby zwiększyć celność strzału opierali kuszę o pawęż. W ten sposób powstał typ ciężkiej piechoty strzelczej, mało mobilnej, ale dysponującej wielką siłą ognia i odpornej na ostrzał. Musieli być osłaniani przez piechotę by przeciwnik nie zrobił im kuku (mieli ograniczone możliwości manewru i ucieczki). W mniej wiecej takiej formie piechota strzelcza przetrwała do początków XVI wieku po to by ustąpić miejsca na polu bitwy nowoczesnej mobilnej piechocie z bronią czarnoprochową.