No wlasnie skad sie wziely te smoki w przeswiadczeniu wielu, ktorzy maja znikoma wiedze o sredniowieczu? Kto odpowie skad sie wziely te smoki???

"na pewno" pisze się oddzielnie - błąd ortograficzny!!! wylęgały się z jaja tak jak jaszczurki.

Oto jedna z hipotez :D

Ludze w odległych od nas czasach odnajdywali szczątki kości, m.in. "czaszki" - nie wiem czy mozna to tak nazwac ;)- o bardzo ostrych krawędziach - wtedy pomyśleli, że musi ona należeć do ogromnego latającego gada.
Znajdowano również m.in. duże, zaostrzone zeby, kły - przporządkowali je dla tego owego "latającego gada" - i tak powstała historia smoka ( w wielkim skrócie). Tak naprawde te kości należały oczywiście do jednego z gatunków dinozaurów, ale oni o tym nie wiedzieli :D :D

Mi znana teoria mówi iż smoki to wizja artystyczna węża którego niegdyś często umieszczano na różnego rodzaju przedmiotach [było to związane z jego kultem] z czasem weżowi "dorosły" łapy i skrzydła i zaczeto nazywac go smokiem

Osobiscie to wiem iz Vikingowie umieszczali na swoich łodziach a konkretniej na dziobie głowe smoka w drewnie rzezbiona by podczas walki wrogow przerazic, ponoc jeszcze to dawało złą aure przeciwnikom[?]. A jak taka łódź wracała do portu maciezystego to ów głowe zakrywali by nie przyspozyła kłopotu mocodawcom ;D

ale ciekawe dlaczego nazwali je właśnie "smokami" :D

w sumie tak, może to znaczyło coś w innym języku [np. własnie węża] ??

masz racje arni. Słowo smok to z greckiego "drakon", co znaczy m.in. wąż - chyba ;)

z Wawelu :jump

Racjonalnie rzecz biorąc, Monia jest najbliższa prawdy..chyba. Pozdrawiam

" smok, smoczy; czasownik: smoktać, smochtać, smoknąć, i cmoknąć; używa się i o 'ssaniu' (smok, 'wąż u pompy, syfonu'); 'wąż' bajeczny, przezwany od połykania i może od tego pnia, od którego (nam z resztą obce) prasłowo: lit. smak-ra(s), 'podbródek', ind. śmaśru (to samo). Brak postaci smek-. Cerk. smok, 'wąż'; zresztą głównie na Zachodzie, gdy na południu smok o 'przyprawie potraw'. "

cytat pochodzi ze "Słownika etymologicznego języka polskiego" Aleksandra Brucknera, Kraków 1927

i wszystko jasne :1