https://poszukiwanieskarbow.com/Forum/

Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętnem?
https://poszukiwanieskarbow.com/Forum/viewtopic.php?f=31&t=98505		 Strona 1 z 1
Autor:  Protoavis [ niedziela, 13 maja 2012, 11:08 ]
Tytuł:  Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętnem?
SS-Hauptsturmführer Amon Göth był komendantem obozu koncentracyjnego w Płaszowie. Z tarasu swojej willi, ze sztucerem w ręku, urządzał polowania na więźniów. Mordował codziennie, z upodobaniem, dla zabawy. Najbardziej lubił zabijać z zaskoczenia. Jego córka Monika Hertwig, dowiaduje się prawdy o ojcu przypadkowo.

Prawdy dowiedziała się już jako dorosła kobieta. Była przekonana, że jej ojciec to bohater wojenny, jego zdjęcie od zawsze stało na nocnym stoliku w sypialni matki. Po obejrzeniu filmu Stevena Spielberga "Lista Schindlera", w którym postać jej ojca zagrał Ralph Fiennes, postanowiła zmierzyć się z rodzinnym tabu

Ojciec Moniki Hertwig, 60-letniej dziś Niemki, mieszkającej od urodzenia w Weissenburgu w Bawarii, w hierarchii SS stał wprawdzie nisko: był hauptsturmführerem, czyli ledwie kapitanem, ale jego nazwisko zna cały świat. Za rolę zbrodniarza i sadysty - Amona Götha w "Liście Schindlera" Stevena Spielberga brytyjski aktor Ralph Fiennes dostał nominację do Oscara. W 1994 r. film zdobył siedem statuetek.

Tata był bohaterem...

W domu o ojcu wszyscy wypowiadali się w superlatywach. Mówili, że zginął bohaterską śmiercią. Gdzie? Na wojnie. Jak? Tego małej Monice nikt nie tłumaczył. Poza domem, w szkole, kościele o popełnianych przez Niemców zbrodniach milczano. Zaraz po wojnie wielu uważało Holocaust za mistyfikację.

Ojca nigdy nie widziała na własne oczy. Ruth Kalder, jej matka, traktowała ojca jak świętego - choć nie była jego żoną, lecz kochanką, po wojnie przyjęła nazwisko Göth. Monika dopiero jako nastolatka wydusiła z niej, że Göth był SS-mannem, komendantem obozu pracy w Polsce, w Płaszowie.

Gdy zobaczyłeś Götha, zobaczyłeś śmierć - wspominał po latach Poldek Pfefferberg, jeden ocalałych żydowskich więźniów Płaszowa.

Komendant był niebywałym sadystą - więzień tego obozu mógł mówić o szczęściu, jeśli przeżył w nim kilka tygodni.

Pan życia i śmierci

W marcu 1943 r. dostaje zadanie zlikwidowania krakowskiego getta. Podczas akcji ginie 2 tys. ludzi zastrzelonych na ulicach na rozkaz Götha. Część mieszkańców SS pakuje do wagonów i wysyła do Auschwitz. Resztę uznanych za zdolnych do pracy gnają do nowego obozu koncentracyjnego, który powstał na obrzeżu miasta. Göth nadzoruje przemarsz kolumn Żydów, wyrywa matkom małe dzieci z rąk i zabija. Kobiety, które bronią dzieci, giną na miejscu.

Nowy obóz pod koniec 1942 r. powstał na terenie cmentarza żydowskiego w Płaszowie - do końca wojny przewinie się przezeń 150 tys. więźniów, a przeżyje mniej niż połowa.

Przez dokładnie 500 dni Göth był tam panem życia i śmierci. - Jestem wreszcie swoim własnym dowódcą - pisze do ojca.

Znienawidziłam Spielberga. Pokazał mi prawdę o ojcu

Monika Hertwig może wyparłaby ojca z pamięci, gdyby wydana w 1982 r. książka "Arka Schindlera". Jej autor, australijski pisarz Thomas Keneally, spisał historię opowiedzianą przez więźnia Płaszowa. "Arka..." stałą się światowym bestsellerem, wychodzi też w Niemczech. A w Weissenbergu dziennikarze BBC odnajdują matkę Moniki. Zgadza się z nimi rozmawiać, ale dzień później popełnia samobójstwo - przedawkowała środki nasenne. Pielęgnowany przez nią mit Amona Götha rozsypał się.

To na podstawie tej książki Spielberg nakręcił swój wielki film. Monika poszła do kina specjalnie po to, by zobaczyć ojca. Czekała przez kilkadziesiąt minut, aż wreszcie kamera pokazała scenę, gdy przez krakowskie getto jedzie zgorszony oficer SS. Od razu go poznała. Ralf Fiennes nawet bez munduru SS tak łudząco przypominał Amona Götha, że dawni więźniowie Płaszowa, których spotykał podczas przygotowania się do roli, trzęśli się ze strachu.

- Znienawidziłam tego Spielberga. Pokazał mi prawdę o ojcu - mówiła.

Próbuje radzić sobie z przeszłością. Nawiązuje kontakt z dawnymi więźniami Płaszowa. Spotyka się z młodzieżą. - Ale pani twarda - mówią młodzi Niemcy, gdy dowiadują się o jej brzemieniu. A ona czuje, że pęka od środka.

Nawiązuje kontakt z Heleną Sternlicht, krakowską Żydówką, więźniarką Płaszowa. Przeżyła, bo ojciec wyznaczył ją na swoją pokojówkę. Zamiast w baraku mieszkała w willi, którą Göth kazał sobie postawić na skraju obozu. Widziała, jak znęca się nad więźniami, jak ich morduje. Zresztą Göth znęcał się też nad nią: - Ty żydowska szmato - krzyczał, tłukąc ją pięścią po głowie.

Aby nie prowokować Götha do większego bestialstwa, Sternlicht uśmiechała się, udając zadowolenie. Miała wiele szczęścia, bo Göth traktował służące jak swą własność i był o nie chorobliwie zazdrosny. Gdy jeden z gości dotknął inną pracującą w willi dziewczynę, Göth natychmiast kazał ją rozstrzelać.

Kobiety spotkały się w Płaszowie w 2008 r. Spotkanie sfilmował amerykański reżyser James Moll, twórca filmu "Dziedzictwo", za który Moll dostał nagrodę Emmy.

W dawnej willi komendanta Götha Helena ze zdumieniem słuchała jak Monika opowiadała, co jej matka po wojnie mówiła o Holocauście. Że Żydów zabijano ze względów sanitarnych, bo przenosili choroby.

Żydówka pyta córkę komendanta o jego dzieciństwo. Czy ktoś zrobił mu coś przez co stał się sadystą ? - Amon Göth był potworem w ludzkiej skórze - opowiada, stojąc na terenie dawnego obozu. Monika przełyka łzy.

Strzelnica na balkonie

Za dnia zabijał za byle co. Kucharz podał zbyt gorącą zupę, dziewczyna zaśmiała się głośno na placu, więzień niewłaściwie się zameldował, woźnica skorzystał z powozu bez pozwolenia - komendant wyciągał broń i strzelał z bliskiej odległości w głowę. Potrafił też zatłuc więźnia pejczem lub zmiażdżyć mu głowę, waląc w nią cegłą. Albo spuścić na Żydów Ralfa i Alfa - psy wytresowane do zabijania. Bezlitośnie karał też za ucieczki. Ginęli nie tylko złapani więźniowie, ale też kapo, którzy ich nie upilnowali. Egzekucje oglądał cały obóz.

Najbardziej fascynowało go zabijanie z zaskoczenia - uwielbiał dostrzegać w oczach ofiar niedowierzanie zmieszane ze strachem.

Balkon willi zamienił na strzelnicę, a ofiary wyszukiwał przez lunetę karabinu snajperskiego. Podobno często brał na cel kobiety z dziećmi na rękach, chcąc w ten sposób sprawdzić, czy jednym pociskiem można zabić dwie osoby. Jak wynika z szacunków powojennych, Göth jako komendant Płaszowa zabił własnoręcznie ponad 500 osób.

Stryczek

Na filmie "Lista Schindlera" jest scena wieszania Amona Götha. Polscy kaci kopią w krzesło, na którym stał pod szubienicą ze stryczkiem na szyi, ale mebel nie chce się wywrócić.

W rzeczywistości Götha wieszano aż trzy razy. Na filmie z egzekucji widać, jak kat w polskim mundurze wścieka się, bo sznur, na którym miał zawisnąć zbrodniarz, był za długi. Göth dwukrotnie wpadał do zapadni pod szubienicą. Zanim ostatecznie zawisnął, krzyknął: "Heil Hitler".

Pod tym linkiem zobaczysz archiwalne wideo z egzekucji Götha:
http://www.youtube.com/watch?v=aroAPNeTyJY

Źródło:
http://wyborcza.pl/alehistoria/1,121733 ... &startsz=x
Autor:  perperuna [ niedziela, 13 maja 2012, 11:23 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
Mocne... Ja polecam film dokumentalny "Jestem synem ludobójcy", gdzie występuje Niklas Frank syn Hansa Franka (wiadomo kogo). Dostępne na Chomikuj :usta .
Autor:  Catadero [ niedziela, 13 maja 2012, 16:50 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
Protoavis napisał(a):

Ojciec Moniki Hertwig (Amon Goth 1908-1946) 60-letniej dziś Niemki, mieszkającej od urodzenia w Weissenburgu w Bawarii...
Ojca nigdy nie widziała na własne oczy.



Albo tekst mocno przestarzały, albo to nie ten ojciec :lol:

C.
Autor:  maro_1955 [ niedziela, 13 maja 2012, 19:46 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
Tytuł: Re: książka na dobry początek
PostNapisane: 8 lut 2012, o 11:37
Offline
Kapral
Kapral
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 10 sty 2012, o 21:36
Posty: 20
Co do Niemców- to miałem okazję gościć w domu Niklasa Franka(syna Hansa,o którym napisał książkę).
Odwiedziny były w latach, kiedy Niklas pracował jako korespondent wojenny na Bliskim Wschodzie i wrócił właśnie z Zatoki Perskiej.
Wtedy nie przywiązywałem wagi do tej wizyty, choć był to dla mnie zaszczyt.
Mam wielki szcunek dla tego pana i jego znajomych ze Sterna.
Teraz czuję niedosyt, że mój osobisty kontakt z Niemcami ze względów osobistych musiałem urwać.
Choć znajomości pozostały.
Pozdrawiam.


Zgłoś ten post
Góra
Zobacz profil Wyślij prywatną wiadomość
Odpowiedz z cytatem
maro_1955
Tytuł: Re: książka na dobry początek
PostNapisane: 29 lut 2012, o 09:20
Offline
Kapral
Kapral
Avatar użytkownika

Dołączył(a): 10 sty 2012, o 21:36
Posty: 20
Wiem, że to ma być o książkach, ale zapraszam do obejrzenia filmu "Jestem synem ludobójcy" (pięć części), może to zainspiruje do sięgnięcia po jego pozycje.
http://www.youtube.com/watch?v=Zi4lOcjeGOo


Zgłoś ten post
...już wcześniej o tym pisałem. Pozdrawiam.
Autor:  Renald [ niedziela, 13 maja 2012, 21:25 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
Catadero napisał(a):
Ojciec Moniki Hertwig (Amon Goth 1908-1946) 60-letniej dziś Niemki...

Takich właśnie mediotów produkują obecnie uczelnie. Odnoszę wrażenie, że na dziennikarstwie uczy się jedynie szybkiego klikania Ctrl+C, Ctrl+V.
Monika Hertwig urodziła się w 1945.
Jeżeli ktoś chciałby dowiedzieć się rzeczywiście czegoś konkretnego o A. Leopoldzie Goth, to polecam książkę Johannesa Sachslehner, wydaną w Polsce pod zdumiewającym tytułem "Kat z Listy Schindlera"(przecież Schindler nie wciągnął Gotha na swoją listę). Lojalnie uprzedzam: zajmuję się tematem Holocaustu o lat, ale Goth to postać wręcz nieprawdopodobna, a to co działo się w Płaszowie wymyka się jakimkolwiek klasyfikacjom zbrodni...
Autor:  Loslau [ niedziela, 13 maja 2012, 23:06 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
Witam,

Renald napisał(a):
Jeżeli ktoś chciałby dowiedzieć się rzeczywiście czegoś konkretnego o Leopoldzie Goth, to polecam książkę Johannesa Sachslehner, wydaną w Polsce pod zdumiewającym tytułem "Kat z Listy Schindlera"


Potwierdzam.
Mam, czytałem, naprawdę dobra.
Kompetentne opracowanie postaci Amona Leopolda Götha.
A ten "artykuł" z internetowej Wyborczej... w zasadzie nie zaskakuje.

Pozdrawiam.
Autor:  Protoavis [ poniedziałek, 14 maja 2012, 16:27 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
Jeszcze jeden artykuł nawiązujący do poprzedniego:

Ciężar milczenia

"Nie będzie ci łatwo w życiu, gdyż nosisz moje nazwisko" - napisał w 1946 roku Hans Frank, hitlerowski gubernator okupowanej Polski, do syna Normana.

W 1999 roku, w trakcie porządkowania papierów po zmarłym ojcu dziennikarz Stephan Lebert natknął się na pożółkły maszynopis - wywiady przeprowadzone w 1959 roku przez jego ojca Norberta. Ich bohaterami były dzieci prominentnych nazistów: Himmlera, Göringa, Bormanna, Hessa, Franka i von Schiracha. Syn postanowił kontynuować dzieło ojca i po latach ponownie odwiedził potomków hitlerowskich zbrodniarzy. Powstała książka "Noszę jego nazwisko", która pokazała, co się działo w wolnych Niemczech z dziećmi przywódców III Rzeszy.

"Niemcy kochali mojego ojca"

Spośród dziewięciu opisanych osób tylko cztery: Niklas i Norman Frankowie, Karl-Otto Saur, syn wysokiego urzędnika ministerstwa gospodarki Rzeszy, oraz Martin Bormann junior, przyznały, że są dziećmi zbrodniarzy wojennych i wybrały drogę konfrontacji z przeszłością. Pozostałe wręcz przeciwnie. Wolf Rüdiger Hess, Gudrun Himmler, Edda Göring oraz Robert i Klaus von Schirachowie starają się zrehabilitować rodziców, ponieważ uważają ich za ofiary systemu, a nie jego architektów.

W Niemczech zawsze opłacało się nosić nazwisko Göring. Tak stwierdziła Edda Göring piętnaście lat po zakończeniu wojny. "Niemcy kochali mojego ojca" - tłumaczyła. Hermann Göring, prawa ręka Adolfa Hitlera, założyciel tajnej policji gestapo, został skazany na śmierć wraz z jedenastoma innymi hitlerowcami podczas procesów norymberskich w 1946 roku. Dzień przed egzekucją połknął truciznę.

"Tata był wzruszającym i troskliwym ojcem. Pozostały mi po nim dobre wspomnienia" - wyznała w 1986 roku, w wywiadzie dla magazynu "Quick". Podobnie pamięta dni, kiedy zjawiał się z wizytą "kochany ojciec chrzestny" Adolf Hitler.
Cicha Pomoc

Wspomina też, z jakimi honorami była podejmowana w 1958 roku, w trakcie wakacji w Hiszpanii: przyjęli ją burmistrz Madrytu i gubernator Grenady, rząd oddał jej do dyspozycji samochód, a sprzedawca w sklepie, gdy usłyszał, że jest córką Göringa, zrezygnował z wystawienia rachunku. Profity z posiadania takiego nazwiska czerpała także w Niemczech. Nie zapomniała o niej rodzina Richarda Wagnera i przysyłała bilety na premierowe koncerty festiwalu w Bayreuth.

Edda w swoim mieszkaniu w Monachium urządziła muzeum poświęcone ojcu. "Bardzo go kocham i nie można oczekiwać, że będę go oceniać w jakikolwiek inny sposób" - wyznała w 1996 roku amerykańskiemu dziennikarzowi Geraldowi Posnerowi. Zupełnie inaczej na Hermanna Göringa patrzy jego stryjeczna wnuczka Bettina Göring. Poddała się sterylizacji, aby, jak tłumaczy, nie przekazać dalej krwi potwora.

O przywrócenie dobrego imienia ojcu całe życie walczy Gudrun Himmler. Heinrich Himmler, Reichsführer SS i szef policji, stał w hierarchii tuż za Hitlerem i kierował programem eksterminacji. Gudrun miała czternaście lat, gdy ciało jej ojca zostało spalone, a prochy rozsypane. "Nie wierzę, że połknął kapsułkę z trucizną"- mówi. Nie wyrzekła się nazwiska, co sprawiło, że przez lata miała problem ze znalezieniem pracy.

"Moim zadaniem życiowym jest to, żeby ukazać go światu w innym świetle. Mój ojciec został okrzyczany największym ludobójcą wszystkich czasów. Chcę zrewidować ten obraz, a przynajmniej ustalić, co myślał i dlaczego tak postępował" - córka Himmlera nie tylko kultywuje pamięć o ojcu, lecz także działa w organizacji Stille Hilfe (Cicha Pomoc), otaczającej na starość opieką nazistowskich funkcjonariuszy.

Męczennik pokoju

Inny problem ma Katrin Himmler, stryjeczna wnuczka Heinricha Himmlera. Wyszła za mąż za Żyda z Izraela i zastanawia się, jak pewnego dnia opowie synowi o jego stryjecznym pradziadku Heinrichu. "Nie uważam, żebym odziedziczyła po nim «zło», ale żyję z jego nazwiskiem - przyznaje. - Zdaję sobie sprawę z tego, że był najstraszniejszym masowym zabójcą współczesnych czasów. Ja za to jednak nie odpowiadam".

Wolf Rüdiger Hess nie rozumie pytania: czy nazwisko, które nosi po ojcu, stało się przekleństwem. "Jak tak wielkie nazwisko mogłoby być przekleństwem?" - pyta. Zapewnia, że nigdy nie traktowano go wrogo, a to, jak się nazywa, przyniosło mu korzyści. "Nie można bardziej kochać, czcić i podziwiać zmarłego ojca niż on" - pisał Stephan Lebert. "To, co Rudolf Hess, zastępca Adolfa Hitlera i formalnie trzecia (po Göringu) osoba w państwie, powiedział czy napisał przez całe swoje życie, zawsze było dla jego syna czymś w rodzaju biblii".

Samobójstwo przez powieszenie

W 1959 roku Wolf Rüdiger Hess odmówił służby wojskowej, bo - jak stwierdził - nie mógłby walczyć dla kraju, który więzi jego ojca. Stał się gorącym wielbicielem Hitlera. Nie wierzy w Holokaust, a o Żydach mówi, że jeśli jakiegoś narodu wszyscy nie lubią, to musi istnieć ku temu powód. Przez lata walczył o uwolnienie ojca. Bez skutku.

Hess zmarł w 1987 roku po 40 latach spędzonych w więzieniu w Spandau, gdzie przez ostatnie 20 lat był jedynym więźniem. Miał 93 lata. Oficjalna przyczyna zgonu: samobójstwo przez powieszenie.

Wolf Rüdiger Hess jest przekonany, że ojciec został zabity, ponieważ "mógłby zrehabilitować nazizm". Nazywa go męczennikiem pokoju i tłumaczy, że w 1941 roku poleciał do Anglii, żeby ratować pokój na świecie.

Hans Frank, odpowiedzialny za program obozów zagłady, w których zginęło sześć milionów Żydów, był siódmy na liście głównych oskarżonych przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. Został powieszony 16 października 1946 roku. Pozostawił pięcioro dzieci. Dystans do pamięci o ojcu ma tylko dwóch synów: najstarszy Norman i najmłodszy Nikolas.

Wyznanie winy

Emocje związane z ojcem Nikolas Frank opisał w wydanej w 1987 roku książce "Mój ojciec Hans Frank". Wcześniej, w latach osiemdziesiątych, jako reporter "Sterna" opublikował cykl artykułów "Mój ojciec, nazistowski morderca". "Czy wolno tak traktować własnego ojca?", pytali wówczas Niemcy. "Taki syn to hańba", pisali oburzeni czytelnicy.

Podobną drogę wybrał Norman Frank, który także nie ma wątpliwości: ojciec był winien. Popełnił straszliwe zbrodnie, a dzieciom pozostawił niejako w testamencie wyznanie winy. Nie wierzy w skruchę Hansa Franka, który na dwa dni przed egzekucją tak pisał do najstarszego syna: "Ta śmierć to akt wojenny, a na wojnie się umiera. W tym, co mi się przydarza, nie ma niczego niezwykłego... Czy myślisz, że przez resztę życia miałbym się dać szargać dezerterom, emigrantom i zdrajcom ojczyzny? Umieram jako uosobienie naszej dawnej rzeszy".

W wywiadzie udzielonym pod koniec lat osiemdziesiątych amerykańskiemu dziennikarzowi Geraldowi Posnerowi Norman przyznał, że nie chciał mieć dzieci, ponieważ uważa, że nazwisko Frank powinno zniknąć na zawsze.

Monika Hertwig, córka Amona Götha, komendanta podobozu Auschwitz w Płaszowie, który został powieszony w 1946 roku za zabicie tysięcy ludzi, długo nie wiedziała, kim był jej ojciec. Gdy we wrześniu 1946 roku wykonano wyrok, miała dziesięć miesięcy. Mama nigdy o nim nie opowiadała. Dopiero w latach sześćdziesiątych od właściciela restauracji, do której lubiła wpadać, przez przypadek dowiedziała się, że jej ojciec był mordercą.
Trupy w piwnicy

W 2010 roku Monika Hertwig przyjechała do Polski, by wziąć udział w spotkaniach z młodzieżą pod hasłem: "Kiedy przyjaciel staje się wrogiem". Część krewnych i sąsiadów uważa, że w ten sposób bezcześci narodową pamięć.

"Czułem, że mamy trupy w piwnicy, ale nie miałem odwagi pytać" - przyznał w jednym z wywiadów Jens Jürgen Ventzki, syn hitlerowskiego burmistrza łodzi. W książkach o II wojnie światowej znajdował wzmianki o ojcu - Wernerze Ventzkim, ale bał się o nim czytać. Wstrząs przeżył dopiero w 1990 roku w muzeum żydowskim we Frankfurcie nad Menem, na wystawie o getcie łódzkim. Po raz pierwszy zobaczył tam dokumenty podpisane przez ojca. Zrozumiał wtedy, że on nie tylko wiedział, co się działo, ale wręcz w tym uczestniczył.

Drogę odkupienia win ojca wybrał Martin Bormann, najstarszy syn Martina Bormanna, szefa kancelarii Hitlera, jego zastępcy i szefa NSDAP. Został księdzem, pracował jako misjonarz w Afryce. Jego bracia i siostry dorastali w rodzinach zastępczych i nic nie wiedzieli o losach ojca. Większość zna go tylko ze zdjęć w gazetach. Mimo oficjalnego komunikatu, że Martin Bormann zginął w czasie ucieczki z bunkra Hitlera, nie mają ani dowodu, że ojciec umarł, ani jakichkolwiek przesłanek, że żyje.

Martin Bormann junior nie ma wątpliwości co do winy ojca. Jego podpis wielokrotnie widniał pod ważnymi dokumentami i rozkazami. "Nie można uciec przed rodzicami, kimkolwiek byli" - przyznał w rozmowie ze Stephanem Lebertem.

Jako jedyny w rodzinie próbuje uporać się z dziedzictwem ojca, między innymi w książce "Życie na przekór cieniom". "Kiedy jesteśmy razem, nigdy nie rozmawiamy o dawnych czasach - przyznaje. - Rodzeństwo zna moją książkę. Gdyby mnie zapytali, dostaliby odpowiedź. Ale nie pytają. Może jest jeszcze za wcześnie. Może kiedyś zapytają wnuki naszego ojca".

Terapia dzieci

W latach osiemdziesiątych izraelski psycholog Dan Bar-On, którego rodzina uciekła w 1933 roku z Berlina do Palestyny, stworzył grupę terapeutyczną dla dzieci niemieckich zbrodniarzy wojennych cierpiących na kompleks rodziców - rozdartych między miłością i nienawiścią, poczuciem wstydu i jego blokadą. Wywiady z nimi opublikował w książce "Das Last der Schweigen" ("Ciężar milczenia").

Można zrozumieć, że dzieci nazistowskich prominentów chcą ich pamiętać jako troskliwych i ciepłych rodziców, a nie jako katów. Nawet Martin Bormann, uchodzący za wzór uporania się z przeszłością, przechowuje pożółkłą kartkę pocztową, na której ojciec napisał w 1943 roku kilka słów. Niklas Frank w swojej książce pisał o przekleństwie nazwiska, o nienawiści połączonej z rozpaczą, o tym, że przez całe życie nie udało mu się uwolnić od pamięci o ojcu. Także Monika Hertwig nie potrafi się pogodzić z historią swego ojca.

"Do jakiego stopnia można oddzielić zabójcę od taty? Ile mam w sobie z mordercy?" - pyta. Niektórzy dokonali publicznego rozrachunku z rodzicami nazistami. Każda historia jest inna, żadna nie przyniosła jednak odkupienia. Jak bowiem uwolnić się od ciężaru przeszłości?

Małgorzata Schwarzgruber

"Popełniamy istotny i dramatyczny błąd, gdy zakładamy, że tylko źli ludzie są zdolni do złych uczynków" - piszą Stephan i Norbert Lebert.

Szymon Wiestenthal mówi, że to bardzo znamienne, iż wielu największych prominentów narodowego socjalizmu w domach było niezwykle czarującymi ludźmi. Ci sami ludzie, wychodząc rano z domu, czule całowali swoje dzieci, a kilka godzin później mogli posłać do gazu lub zatłuc na śmierć kilku Żydów.

"Świadomość tego faktu - twierdzi Wiesenthal - jest czymś strasznym i zarazem niezwykle ważnym, gdyż tylko ten, kto to zrozumiał, wie, że Zło drzemie w każdym prawie człowieku i w każdej niemal chwili może się ujawnić. Niech nikt nie mówi, że dzisiaj nie jest możliwa taka okrutna dyktatura. To jest właśnie ta prawdziwa nauka, która płynie z horroru narodowego socjalizmu: trzeba nieustannie walczyć z tym Złem, żeby nie dopuścić go do głosu".

Fragment książki "Noszę jego nazwisko"

Śródtytuły pochodzą od redakcji portalu INTERIA.PL

Źródło:
http://facet.interia.pl/obyczaje/histor ... nId,604457
Autor:  ronin33 [ wtorek, 15 maja 2012, 22:52 ]
Tytuł:  Re: Córka hitlerowskiego zbrodniarza. Jak żyć z takim piętne
http://www.fold3.com/page/286021122_the ... criminals/ no i tak kończyli, pod adresem bazowym można znaleźć ciekawe rzeczy http://www.fold3.com/
Strona 1 z 1 Strefa czasowa: UTC + 1 [ DST ]
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/