Kosmiczny, radioaktywny pył pochodzący z eksplozji gwiezdnej sprzed około 2.8 miliona lat temu dotarł do Ziemi. Przypuszcza się iż mógł on mieć wpływ na zmiany klimatyczne które były powiązane z ewolucją człowieka. Ślady owego wydarzenia w postaci niezwykłej formy żelaza zostały znalezione w skalistym podłożu Oceanu Spokojnego.

Zespół badaczy pod kierownictwem Gunther Korschinek z Technical University w Monachium, Niemcy w roku 1999 odkrył pierwsze ślady materii pochodzącej z supernowej na Ziemi. Dokładne określenie ich wieku było jednak niemożliwe, ponieważ materiał badawczy był rozproszony w kilku różnych warstwach skalnych. Zespół analizuje obecnie poszczególne obszary dna oceanu, w których resztki supernowej są skoncentrowane w wyraźnych warstwach. Wiek tak dobrze ograniczonych warstw może być dokładnie sprecyzowany. Jak do tej pory znaleziono niewielkie ilości izotopu żelaza Fe-60, który może pochodzić wyłącznie z wnętrza supernowej. Komety i meteoryty są również dostarczycielami materii kosmicznej, lecz pochodzą zazwyczaj z przestrzeni w obrębie Układu Słonecznego. Gwiazdy supernowe są jak do tej pory jedynym źródłem materii, która pochodzi z przestrzeni międzygwiezdnej. Ten fakt może świadzczyć o istniejącej zależności Ziemi od środowiska kosmicznego znajdującego się poza naszym systemem.

Izotop żelaza Fe-60 został przypuszczalnie rozproszony na całym obszarze planety. Jego ślady są jednak uchwytne tylko w tej części skorupy ziemskiej która pozostawała niezmieniona przez miliony lat. Są to niektóre części dna Oceanu Spokojnego jak obszar w pobliżu połudnowo-wschodniej części Hawajów. Zespół naukowców oszacował, że gwiazda znajdowała się w odległości około 100 - 200 lat świetlnych od Ziemi, zaś sam wybuch miał miejsce jakieś 2.8 miliona lat temu, plus minus 300 000 lat. Eksplozja nie mogła nastąpić zbyt blisko Ziemi gdyż mogło to spowodować wystarczającą ilość szkodliwego promieniowania i związane z tym masowe wymieranie gatunków. Jeśli natomiast eksplozja nastąpiłaby dalej, to do Ziemi dotarłyby mniejsze ilości izotopu żelaza.

Według obliczeń Korschinek, do Ziemi mogło docierać o 15% więcej promieniowania kosmicznego niż zazwyczaj w ciągu przynajmniej 100 000 lat. Nie jest to ilość wystarczająca do unicestwienia życia na planecie, ale dostateczna aby wywołać zmiany w klimacie. Wzrost zachmurzenia mógł spowodować ochłodzenie się powierzchni, związanie wody w połacie lodowe na biegunach i suchszy klimat w Afryce. Dane dotyczące zmian klimatycznych pochodzące ze skalnych próbek pokrywają się z datą pojawienia się supernowej. "Część naukowców sądzi że owe zmiany klimatyczne w Afryce były siłą napędową naszej własnej ewolucji" jak twierdzi Korschinek. Suchszy klimat kontynentu afrykańskiego mógł spowodować migracje ludzi i ich rozprzestrzenianie się w celu znalezienia innych, bardziej wilgotnych miejsc. Zespół pracuje obecnie nad znalezieniem innych niezwykłych izotopów. Mogą one ujawnić niektóre fakty dotyczące rodzaju gwiazdy która zakończyła swoje życie jako supernowa.