|
"Lud używał też nazw: kukułka, kukuczka i kukoczka. Czesi zwą ją kłokocz, Ukraińcy klikuczka, Bułgarzy - kłokoczika, zaś Niemcy klappernus - wszyscy z tego samego powodu. Tymczasem jej łacińska nazwa nawiązuje do cech zewnętrznych rośliny: Staphylea określa budowę kwiatostanu, przypominającą winogron, czyli z gr. staphyle, zaś pinnata (z łac. penna - pióro) opisuje pierzastą budowę liścia. Sam kwiat zwraca uwagę swą urodą; białoróżowe kiście pojawiają się wraz z pierwszymi liśćmi. Najobficiej kwitną na obrzeżach lasu, z daleka przypominając nieco bzy. Dość egzotycznie wyglądają same torebki nasienne kłokoczki. W ich skórzastych wnętrzach "kłokocze" zazwyczaj jedno do trzech nasionek. Krzew ten ma swoiste wymagania siedliskowe, które sprawiają, że występuje najczęściej na Pogórzu, na dość żyznych glebach o dużej wilgotności, gdzie jego płytki system korzeniowy ma szansę dotrzeć do życiodajnej wody. Niektórzy archeolodzy twierdzą, że roślina ta u dawnych ludów zamieszkujących ziemie polskie miała znaczenie kultowe i była uprawiana w obrębie wczesnośredniowiecznych grodzisk. Pewnie cieszyła się już szacunkiem u Celtów, zanim kultem objęli ją Prasłowianie. Teoria ta znajduje potwierdzenie w Beskidzie Niskim, gdzie kłokoczkę można spotkać w okolicy dawnych grodzisk w Wietrznie, pod Cergową i pod Łysą Górą. Być może ich mieszkańcy używali jeszcze kłokoczkowych nasion jako środka płatniczego w handlu z ludami wędrującymi przez karpackie przełęcze. Na Pogórzu i w Beskidzie Niskim tworzy czasem kilkuhektarowe zarośla, np. na Łysej Górze k. Żmigrodu, czy na Cergowej k. Dukli. Tam, gdzie występuje licznie, cieszy się dużą estymą wśród mieszkańców okolicy. Często też można go spotkać w przydomowych ogródkach. Nie jest rośliną ekspansywną, choćby z uwagi na sposób rozmnażania; ciężkie nasiona spadają w obrysie korony i tu zazwyczaj kiełkują. Nieoceniona jest zatem rola ptaków w utrzymaniu tego gatunku w naszych lasach."
|
Zaloguj
Zarejestruj
FAQ
