Od bardzo dawna mnie ciekawiło, jak to faktycznie jest z poszukiwaniami, na ziemiach bardzo lekkich (piaszczystych i żwirowatych) a ciężkich ilastych i glinu-chach?
Chcę zaznaczyć, że nie chodzi mi o stany monet i ich kondycję zależną od rodzaju gleby, lecz ich ilość, jak i wartość. Bo jeśli dobrze rozumuje, ciężkie a zarazem urodzajniejsze ziemie, znajdowały się w rękach ludzi majętnych, a gleby słabsze w posiadaniu biedoty. Może z tym nie jest tak do końca prawda, gdyż gleby lekkie były chętnie użytkowane ze względu na łatwość uprawy i mniejsze nakłady siły roboczej. Gleby mocne mają jednak tą przewagę, że są wierne w plonowaniu i bardziej odporne na susze.
Chciałbym żeby użytkownicy forum opisali, jakie mają spostrzeżenia odnośnie tego tematu. Czy gleby lepszej jakości, oddają ciekawsze monety pod względem wartości, czy może jest zupełnie inaczej.
Ja osobiście wybieram, gleby lekkie i sypkie, gdzie fanty wychodzą w doskonałych stanach w szczególności miedziaki.
Od dwóch tygodni, penetruję około 5 hektarowe pole, bardzo lekkie, czarny piasek.
I tu dostaje szału, ciągle kopię i kopię w dużych ilościach praktycznie same boratynki. Czasem trafi się jakiś feniś lub grosz Króla Stasia, a 95% to same szelągi. Z każdą godziną kopania wciąż mam nadzieje na wyższy nominał a tu wciąż boraśki.
Mieszkam w południowej Wielkopolsce, o cienkich sreberkach Wazów i innych władców mogę tylko pomarzyć.
Jak to u Was jest z tymi znajdkami, czy trafiacie czasem małe srebrne monety, czy to też jest rzadkość jak u mnie?
Proszę podzielcie się informacjami, czy można dopatrzyć się jakiejś reguł, czy tylko przypadek i zrządzenie losu?
Tereny mam dobre, okolice 600 letniego, w XV wieku bardzo bogatego miasteczka, kopię całkiem w jego centrum, a rewelacji nie widać.
Wszystkim którzy podzielą się informacjami, bardzo będę wdzięczny.

z polami właśnie tak jest, na twoją wersję jest też inna, słabe pola były lepiej naważone lepsze - gorzej.