jeszcze na temat bunkra w Poznaniu ......natrafiłem na link w Onecie...niewiele więcej ale zawsze coś...pozdrawiam.. :piwo
http://sport.onet.pl/1203990,wiadomosci.html

Sowiogórskie Muzeum Techniki

Przestrzenne, Sowiogórskie Muzeum Techniki jest instytucją Fundacji Otwartego Muzeum Techniki, w sposób ciągły prowadzącą na obszarze cywilizacyjnym Gór Sowich, z udziałem społeczeństwa oraz właścicieli i użytkowników dóbr kultury technicznej, prace naukowo-badawcze, oświatowe i edukacyjne, konserwację, prezentację, ochronę krajobrazów kulturowych i przyrodniczych oraz nieruchomych i ruchomych dzieł kultury technicznej, reprezentatywnych dla środowiska i dziedziczonych stylów życia, wspierającą procesy demokratyzacji i poszukiwania nowych programów rozwoju lokalnych społeczności.

Jego centrum ekspozycyjno - logistycznym są zabytkowe parowozownie Dzierżoniowa.
Sowiogórskie Muzeum Techniki
Dzierżoniów, ul. Sienkiewicza 19
tel. 0501-781-972; 0607-218-381

Unikatowy model XIV - wiecznej, podziemnej kopalni rud ołowiu i srebra. Od sztolni prowadzi również ścieżka dydaktyczna (15 min.) ujawniająca informację zawartą w powierzchniowych reliktach robót górniczych (zapadliska wyrobisk poszukiwawczych, pingi, hałdy skały płonnej) i w reliktach dokumentujących procesy wstępnego wzbogacania rudy przez prażenie jej w bezpośrednim sąsiedztwie wlotu do sztolni. Wznoszące się nad Walimiem (Góry Sowie) szczyty, poza olbrzymimi podziemnymi kompleksami z czasów II wojny światowej, kryją w sobie jeszcze kilka niezwykle interesujących zakątków. Są one związane z prowadzonymi tutaj już od czasów średniowiecza pracami wydobywczymi rud ołowiu, srebra oraz innych metali. Na okazałe wyrobisko, sięgające swą historią zapewne XV lub nawet XIV wieku zachowało się przy drodze Dzierżoniów - Walim. Już w średniowieczu w tych okolicach (podobnie jak i w całym masywie sowiogórskim) przystępowano do prac poszukiwawczych i dokonywano pierwszych penetracyjnych wykopów. Następnie drążono sztolnie, kopano szyby. Obecnie w całym rejonie znanych jest ponad 100. różnego rodzaju śladów dawnych prac górniczych.Wyrobisko kopalni Silberloch, które jest dobrze zachowanym, klasycznym przykładem takich prac, dostępne jest dziś dla wszystkich chętnych funkcjonując w ramach nowotworzonego Sowiogórskiego Muzeum Techniki z siedzibą w Dzierżoniowie. Kopalnię można zwiedzać codziennie w godz. Od 9 do 17.W pobliżu odnajdujemy jeszcze jedno interesujące miejsce. Na malowniczej gnejsowej skałce ok. 200 metrów od wlotu do sztolni dostrzec można wyraźną cyfrę 66, literę M oraz już mniej "zarysowane" dwa krzyże: maltański i łaciński. Kiedy powstały owe znaki trudno jest dziś stwierdzić. Czy mają one jakiś związek podziemnymi wyrobiskami Silberloch

Usługi:

profesjonalny przewodnik

lekcje muzealne

parking dla 10 samochodów osobowych i autokaru - bezpłatny

grill non-stop, napoje

książki prowadzące w dzieje techniki i ku zabytkom techniki Dolnego Śląska, Polski, Europy

informacja o atrakcjach i dziedzictwie kultury technicznej Gór Sowich
Kopalnia położona jest poniżej Przełęczy Walimskiej, od strony Walimia, przy szosie Walim - Dzierżoniów, gdzie można stanąć na leśnym parkingu.
Samochodem to pięć minut od Walimia, 20 minut jazdy od Dzierżoniowa. Na warpę przy sztolni, położoną ok. 7 m. nad poziomem szosy, od Srebrnej Wody (prawobrzeżny dopływ Srebrnego Potoku) prowadzi ścieżka, kładka i drewniano-ziemne stopnie.

[ img ]

Popatrzcie sami:
viewtopic.php?t=18692

Podziemne wyrobiska górnicze w rezerwacie przyrody „Góra Żakowa”

i ich związek z procesami krasowymi







Jesienią 2001 r. w ramach prac nad Planem Ochrony Przyrody rezerwatu „Góra Żakowa” wykonano dokumentację dostępnych podziemnych wyrobisk dawnego górnictwa rud ołowiu. Zinwentaryzowano również XX – wieczne szyby poszukiwawczo – badawcze zachowane na tym terenie.


Rezerwat „Góra Żakowa” (wraz z projektowaną otuliną) położony jest na obszarze Gór Świętokrzyskich w masywie tzw. Gór Skibskich należących do Garbu Zelejowskiego. Rejon ten znajduje się ok. 3 km na NW od Chęcin. Rezerwat obejmuje wschodnią część masywu z dwiema kulminacjami – Górą Wsiową (367 m npm) i Górą Żakową (363 m npm) tworzącymi grzbiet o rozciągłości NW – SE.

Pod względem geologicznym teren rezerwatu (i projektowanej otuliny) zbudowany jest z wapieni górnodewońskich przykrytych na północnych stokach masywu węglanowymi zlepieńcami permu.

Wapienie dewońskie zostały sfałdowane podczas orogenezy waryscyjskiej , a następnie przykryte osadami permu (Tomczyk 1974). Zlepieńce permu zalegają niezgodnie na zerodowanej i skrasowiałej powierzchni wapieni dewońskich. W trzeciorzędzie obszar Gór Skibskich uległ silnemu skrasowieniu, jednak rzeźba krasowa przykryta została później osadami czwartorzędowymi. Wapienie dewonu wraz ze zlepieńcami permu pocięte są licznymi uskokami i spękaniami o kierunkach WNW-ESE i W-E – podłużnymi do masywu oraz o kierunkach poprzecznych NNE-SSW i N-S. Strefy te wykorzystane są przez liczne żyły kalcytowe i kalcytowo-barytowo-galenowe będące niegdyś przedmiotem działalności górniczej.


Pierwsza znana wzmianka o eksploatacji kruszców na gruntach wsi Skiby pochodzi z 1537 r. (Molenda 1972). Wydobycie rud ołowiu (galeny) prowadzono najintensywniej w okresie od XVI do XVII wieku (Paulewicz 1992). Prace poszukiwawcze przeprowadzono następnie w latach 1907 – 1910 zgłębiając 7 szybów (Żukowski 1919) oraz w latach 1959 – 1960 w ramach badań Państwowego Instytutu Geologicznego wykonując 2 szyby z bocznymi chodnikami (Taszek 1961). W jednym z nich natrafiono na dawną kopalnię galeny, gdzie znaleziono gliniany kaganek górniczy (Kuczyński 1961).


Obecnie na terenie rezerwatu ( i otuliny) znajduje się kilkaset zagłębień po zasypanych szybach górniczych. Podziemne dostępne wyrobiska to zaledwie 21 udokumentowanych obiektów. Prawie połowę z nich stanowią pionowe szybiki o głębokości od 3 m do 12 m, czasami z bocznymi kilkumetrowymi chodnikami. Jedynie 7 obiektów ma głębokość przekraczającą 12 m. Największe wyrobiska posiadające dłuższe chodniki górnicze mają długość od 20 m do ponad 130 m („Dziurawa Szczelina” – 137 m). Najgłębszy obiekt – „Mroczna Szczelina” osiąga głębokość 28 m i długość 76 m. Łączna długość pomierzonych wyrobisk wynosi 566,8 m , a łączna głębokość 207,0 m.


Kształt szybików i chodników górniczych związany jest ze sposobem eksploatacji uwarunkowanym szczelinowym charakterem złóż rud ołowiu i obecnością krasu. Wydobycie rud ołowiu prowadzono dwoma metodami: systemem wieloszybikowym oraz systemem szparowym (Kowalczewski 1972). Wykonywano szyby lub „szpary” łączone najczęściej ze szczelinowymi chodnikami. Typowym przykładem takiego obiektu może być „Dziurawa Szczelina”. Wyrobiska takie na przekrojach pionowych posiadają rozwinięte na kilku poziomach szczelinowe chodniki, które na planie często nakładają się na siebie. Oprócz pierwotnego okruszcowania w formie żył, przedmiotem eksploatacji były też tzw. rudy krasowe – nagromadzenia okruchów galeny (pozostałe po skrasowieniu wapieni) w materiale rezydualnym (głównie glinach) wypełniającym formy krasowe (Rubinowski 1971, 1996). Ślady takiego wydobycia rud ołowiu zaobserwowano m.in. w „Szparze z Jelonkiem” i „Szybiku Bełka”. Zupełnie odmienny charakter mają dawne XX – wieczne szyby poszukiwawczo – badawcze o regularnych, zbliżonych do prostokąta przekrojach poziomych. Ich obecna głębokość waha się od 2 m do 13 m.


Obecność krasu stwierdzono w 16 obiektach (patrz tabela). W niektórych wyrobiskach górniczych m.in. w „Mrocznej Szczelinie” i „Dziurawej Szczelinie” zaobserwowano wyraźne krasowe powierzchnie ścian chodników oraz liczne niewielkie kawerny i kanały krasowe. Stropy i ściany korytarzy wyrobisk często przechodzą w niedostępne szczeliny krasowe przebiegające zgodnie z rozciągłością okruszcowanych stref. Powyższe fakty stwarzają problemy z rozgraniczeniem przebiegu sztucznych korytarzy górniczych i naturalnych form krasowych. Można postawić hipotezę, iż niektóre obiekty przynajmniej częściowo mogły mieć pierwotnie naturalny jaskiniowy charakter. Szczególnymi przykładami mogą być: „Mroczna Szczelina”, „Dziurawa Szczelina” i „Szpara z Jelonkiem”.


Poza wartościami historyczno - geologicznymi rezerwatu, na uwagę zasługuje obecność ciekawej fauny podziemnej. Szczególnie licznie są nietoperze ( maksymalnie 42 sztuki w „Mrocznej Szczelinie”) reprezentowane przez 6 gatunków.


Wartości powyższe świadczą o wysokich walorach poznawczych i przyrodniczych rezerwatu”Góra Żakowa” i jego projektowanej otuliny.



Dane morfometryczne i geologiczne zinwentaryzowanych wyrobisk podziemnych w rezerwacie „Góra Żakowa” i jego projektowanej otulinie.



Numeracja wyrobiska
Nazwa wyrobiska
Deniwelacja (m)
Długość (m)
Obecność krasu

G.S-I
Mostek
- 3,0
13,0
-

G.S- I
Szybik Wrzecionowaty
- 5,0
7,0
+

G.S -III
Szyb Pochyły I
- 12,0
16,5
+

G.S- IV
Szybik z Potrójnym Drzewem
- 5,5
10,0
+

G.S –V
Szybik Spiralny
- 5,5
16,5
+

G.S – VI
Szpara z Jelonkiem
- 15,2
62,0
+

G.S – VII
Szyb PIG Nr. 2
- 9,0
11,0
-

G.S – VIII
Szyb Nr. 7 Żukowskiego
- 13,0
17,0
+

G.S – IX
Szybik Zielony
- 5,6
10,5
+

G.S – X
Szybik z Kontynuacją
- 6,5
7,5
+

G.S – XI
Szybik Bełka
- 12,7
40,5
+

G.S – XII
Mroczna Szczelina
- 28,0
76,0
+

G.S – XIII
Mały Szybik
- 4,0
6,0
+

G.S – XIV
Szpara z Barytem
- 14,8
46,0
-

G.S – XV
Szyb Nr.4 Żukowskiego
- 5,8
8,0
-

G.S – XVI
Dziurawa Szczelina
- 15,2
137,0
+

G.S. – XVII
Szybik Pochyły II
- 11,0
15,0
+

G.S – XVIII
Szybik z Bluszczem
- 7,5
10,5
+

G.S – XIX
Długa Szczelina
- 10,0
20,0
+

G.S – XX
Szybik Wodny
- 15,5
32,5
+

G.S – XXI
Szyb nr. 6 Żukowskiego
- 2,5
4,5
-




Kowalczewski Z. 1972 – Podstawowe problemy świętokrzyskiego górnictwa kruszcowego w świetle danych geologicznych. W: Dzieje i technika świętokrzyskiego górnictwa kruszcowego. Wyd. Geol. Warszawa.

Kuczyński M. 1961 – Górniczy kaganek gliniany z kopalni w Skibach, pow. Kielce. Kwart. Hist. Kult. Materialnej 9, 1: 107.

Molenda D. 1972 – Górnictwo chęcińskie w XVI i XVII w. i jego związki z górnictwem śląsko-krakowskim.W: Dzieje i technika świętokrzyskiego górnictwa i hutnictwa kruszcowego. Wyd. Geol., Warszawa:107-120.

Paulewicz M. 1992 – Chęcińskie górnictwo kruszcowe od XIV do połowy XVII wieku. Kiel. Tow. Nauk.,Kielce.

Rubinowski Z. 1971 – Rudy metali nieżelaznych w Górach Świętokrzyskich i ich pozycja metalogeniczna. Biul. Inst. Geol. 241, ss.166.

Rubinowski Z. 1996 – Kras a historyczne górnictwo rud metali nieżelaznych w Górach Świętokrzyskich. W: Jaskinie regionu świętokrzyskiego (red.Urban J.).Wyd. Pol. Tow. Przyj. Nauk o Ziemi,Warszawa:25-28

Taszek B. 1961 - Sprawozdanie roczne z prac wykonanych w 1960 r. (maszynopis). Arch. Oddz. Świętokrz. Państw. Inst. Geol., Kielce.

Tomczyk H. 1974 – Góry Świętokrzyskie. W: Budowa Geologiczna Polski, t. 4. Tektonika, cz.1 Niż Polski.Wyd. Geol. Warszawa: 128- 197.

Żukowski W. 1919 – Rudy ołowiane w paśmie Gór Kielecko – Sandomierskich. Czasop. Górn.-Hutn. 8.





Źródło: Materiały 35 Sympozjum Speleologicznego Sekcji Speleologicznej Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Kopernika, Bartkowa 2001

JASKINIE REGIONU ŚWIĘTOKRZYSKIEGO

Lokalizacja jaskiń w regionie świętokrzyskim
Jaskinie regionu świętokrzyskiego - zestawienie
Subregion kielecki (G-1)
Subregion chęciński (G-2)
Subregion łagowsko – klimontowski (G-3)
Subregion łysogórski (G-4)
Subregion małogosko-morawicki (G-5)
Subregion konecko-opoczyński (G-6)
Subregion szydłowiecko-ostrowiecki (G-7)
Subregion iłżecko-wierzbicki (G-8)

[ img ]

O MAŁEJ - 2002 ROK.

To Marek Lorczyk pierwszy postawił na tę jaskinię i na to, że puści!!!
Puściło w lipcu 2002r.
Podczas 6-tej akcji dotarliśmy do dna na - 361 metrów w składzie głównych eksploratorów: Marek Lorczyk, Czesław Zabrzeński, Paweł Wańczyk, Anna Antkiewicz, Paweł Rams. Brakowało tylko Józka Kołodziej.
W Małej odkryliśmy największa w Tatrach salę - SALĘ FAKRO, która ma 85 m długości, średnio 35 m szerokości i 90 m wysokości.

Jest w i e l k a . . . .

4 KOLEJNE SZYBKIE ZDANIA O MAŁEJ - 2003 ROK.

Lipiec: odkryliśmy nowy ciąg rozpoczynający się od głębokości 65 m (okno
w Studni Anki) i doszliśmy nim do głębokości 270 m. Po drodze zjechaliśmy Studnię Czesankę - II najgłębszą studnię w Tatrach (130 m).
Sierpień: poniżej Czesanki przeszliśmy zawalisko i odkryliśmy Czarny Ląd. Nim zeszliśmy na głębokość 410 m.
Wrzesień: idąc za wodą doszliśmy do Syfonu Sądeczoków na głębokości 444 m.
Listopad: znaleźliśmy obejście syfonu i zeszliśmy na głębokość około 490 m.


2004 ROK - TYM RAZEM PIĘĆ SZYBKICH ZDAŃ O MAŁEJ

W pierwszych dniach stycznia zeszliśmy na głębokość nieco ponad 500 m.
We wrześniu i październiku znowu byliśmy w Małej.
Zespół w składzie Marek, Wojciech i Dominik w czasie dwóch akcji dokartował do Starego Przodka, a dwójka Paweł i Piotrek odkryli ciąg od Krzyżówki do Rzeki Pamięci. Nie dość ,że ciasny to jeszcze „wodnisty”.
Tym, co kartowali było mało i zrobili jeszcze kilka zdjęć Wodospadu Łez, Rzeki Zambezi, a także Sali z Progiem z Łopatą, i okolic.
Po przeliczeniu pomiarów okazało się, że jaskinia dzisiaj do Starego Przodka ma –538m głębokości i 3100m długości.
A to przecież nie koniec, ciągle puszcza w dół, już nie tak szybko jak kiedyś, dość powiedzieć że, aby zejść od Syfonu Sądeczoków do Starego Przodka niecałe 100m. w dół trzeba pokonać 1000m. w poziomie.


[ img ]

Kopalnie Mapy itd!!!!!!!!!
Bardzo świetna stronka !!!!!!!!

http://galaxy.uci.agh.edu.pl/%7E7dni/kopal.htm

Co prawda stronka jest dopiero w budowie, ale już chodzi.

http://www.jksbedzin.com/

Przyłącz się do PROTESTU!!!!

http://www.opn.most.org.pl/

Nowinki.....
http://www.geozeta.pl/artykuly,,73
http://www.zlotystok.net/kopalniaorgani ... 28ccb1ddb8
http://www.tarnowskiegory.one.pl/artyku ... &id_art=27
http://www.sudety.it/index/artykuly/ID,2
http://www.zamkipolskie.com/sksia/skzia.html
:1

Stare mapy Katowic z zaznaczonymi lokalizacjami Kopalń.



http://freepages.genealogy.rootsweb.com ... skarte.jpg
http://freepages.genealogy.rootsweb.com ... skarte.jpg
http://freepages.genealogy.rootsweb.com ... karte2.jpg
:jump

Ciekawa stronka z nurkowań jaskiniowych i kopalniowych.
www.stajniakleina.prv.pl

Ciekawostki i nowinki:
http://www.nizketatry.sk/ciele/bjaskyna/pl.html
http://www.sudety.it/index/obiekty/ID,1043

"Lisia sztolnia" zinwentaryzowana
Na porcelanowy cybuch fajki oraz tajemnicze daty i litery wykute w skale natrafiono podczas prac mających przystosować do zwiedzania "Lisią sztolnię" (Odkrywca Nr /2000) w Wałbrzychu. Wyrobisko ucierpiało jednak podczas oberwania chmury we wrześniu 2002 roku.


"Lisia sztolnia" uruchomiona 18 września 1794 roku była pierwszą na kontynencie europejskim sztolnią przystosowaną do transportu węgla w łodziach. Przez lata stanowiła atrakcję turystyczną dla władców, sławnych ludzi oraz kuracjuszy z pobliskiego Szczawna-Zdroju. W 1867 r. sztolnię otamowano i była nieczynna przez 133 lata. Po likwidacji wałbrzyskich kopalń w latach 90. XX wieku, utworzono Muzeum Przemysłu i Techniki będącego oddziałem Muzeum Okręgowego w Wałbrzychu. Jego siedzibą jest były Zakład Górniczy "Julia", najstarszy (połowa XIX w.) w rejonie wałbrzyskim zakład przemysłu wydobywczego. To na jego terenie znajduje się "Lisia sztolnia". Od samego początku istnienia muzeum tj. od 1995 roku podejmowane były kroki, by wyrobisko udostępnić dla ruchu turystycznego. 22 sierpnia 1995 r. dokonano pierwszej oficjalnej penetracji i inwentaryzacji sztolni. Stwierdzono, że sztolnia jest drożna na dystansie 540 m, dalej znajduje się zawał. Odkryto także, że w sztolni, po jej otamowaniu w 1867 r., wydrążono jeszcze kilka wyrobisk podziemnych, które nie zostały naniesione na istniejące mapy górnicze. Jest to pochylnia i trzy wnęki, w tym jedna o długości 48 metrów. Dokonano także oględzin "Lisiej sztolni" od strony szybu "Julia". Po zjeździe szybem na odpowiedni poziom okazało się, że wyrobisko jest wykonane w zwięzłym piaskowcu (w kilku miejscach spękanym), nie posiada obudowy i można nim przejść 170 m. Dalszą penetrację uniemożliwiał zawał na skrzyżowaniu z pokładem 33. Nieznany pozostawał 599 metrowy odcinek sztolni. Po opracowaniu projektu, uzyskaniu zezwoleń i środków finansowych od Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, Generalnego Konserwatora Zabytków oraz Gminy Wałbrzych rozpoczęto adaptację wyrobiska do celów turystycznych. W lipcu 2000 r. po pracach przygotowawczych firma robót górniczych ze Złotoryi rozpoczę ła prace renowacyjne w "Lisiej sztolni" i w szybie "Sobótka". Za przebieranie zawału zabrano się z dwóch stron, od strony ul. Reja oraz strony szybu. Wyrobisko od strony ul. Reja było całkowicie wypełnione mocno zawodnion ą skałą, zbitą w glinianą masę. Wybierano ją przy użyciu kilofa, młotka mechanicznego i łopaty. Po przebraniu zawału, okazało się, że od strony szybu "Sobótka" wyrobisko wypełnione jest jeszcze drobnym kamieniem podsadzkowym. Fakt podsadzenia sztolni na tym odcinku oraz jego termin nie zostały zaznaczone na dostępnych dokumentach i mapach górniczych. Kamień ładowano ręcznie.

Przebicie przodka od strony ul. Reja z przodkiem prowadzonym od szybu "Sobótka" nastąpiło 16 marca 2001 r. na 486, 2 m od wejścia do sztolni przy ul. Reja. Podczas przebierania zawału od strony szybu "Sobótka" z wyrobiska usunięto 3900 m sześć. mas skalnych i podsadzkowych. Prace prowadzono również w samym szybie. Pozostawiono 33 - metrowy odcinek z powierzchni na poziom "Lisiej sztolni". Pozostałe 420 m szybu zostało zasypane kamieniem. W szybie zabudowano klatkę schodową. Prace w szybie ukończono 31 maja 2001 r. "Lisia sztolnia jest już dokładnie zinwentaryzowana. Łączna jej długość wynosi 1302, 4 m; szerokość waha się w granicach 1,35 - 3,5 m, a wysokość od 1,55 m do 3 m. Na odcinku 1178 metrów zachowała się oryginalna obudowa górnicza, w tym obudowa murowa kamienna z łamanego piaskowca. Stwierdzono też, że temperatura w sztolni wynosi w granicach 13-14 stopni Celsjusza. Podczas renowacji "Lisiej sztolni" odnaleziono wiele przedmiotów z czasów eksploatacji węgla w sztolni tj. XVIII i XIX w. : podwozie wozu urobkowego (20 metrów od szybu "Sobótka"), nosidła metalowe do noszenia urobku (63 metry od s. "S".), gwóźdź kuty do przybijania szyn oraz młotek do wbijania gwoździ (350 m od s. "S".), część cybucha fajki z porcelany (360 m od s. "S"), główki szyn jezdnych (420 m od s. "S".), dwa groty kute do urabiania skały o długości 25 i 30 cm (570 m od s. "S".), dłuto do drewna (622 m od s. "S".), obejmka metalowa do stopki pod stojak drewniany (629 m od s. "S"), stopka metalowa kuta z częścią stojaka drewnianego (632 m od s. "S".), stopka metalowa kuta pod stojak drewniany (637 m od s. "S"), dwa stojaki drewniane (642 m od s. "S") znaczek kontrolny (marka) metalowy z wizerunkiem lisa oraz drewniana płytka z otworami do liczenia łodzi lub wozów z urobkiem (652 m od s. "S"), krata z prętów metalowych o oczkach 3×3 cm do opinki stropu (672 m od s. "S"), dwie szyny jezdne o długości: 70 i 100 cm oraz dwie klamry metalowe do łączenia obudowy drewnianej (712 m od s. "S"). W ociosie północnym w skale natrafiono na wykute w skale co kilkanaście metrów cyfry, prawdopodobnie daty np. "1810"; "1809" czy "1803". Przypuszczalnie przedstawiają one daty rocznych postępów przy drążeniu sztolni. Zastanawiająca jest wykuta w skale cyfra "1905" świadcząca o prowadzeniu w tym czasie w otamowanej sztolni nieznanej działalności górniczej. Jest to prawdopodobnie związane ze wspomnianą już pochylnią i trzema wnękami. Zagadką jest także wykuta w skale w ociosie północnym co kilkanaście metrów litera "E" nieznanego znaczenia. Podczas prac nie udało się odnaleźć największej atrakcji turystycznej tzw. Komnaty Schuckmanna, zwanej też komorą królewską. Według przekazów w tym pięknym pomieszczeniu wykutym w węglu podejmowano zawsze gości odwiedzaj ących sztolnię. Jej nazwa pochodzi od nazwiska hrabiego Kaspera Fryderyka von Schuckamnna (1755-1834). Pochodził on z Meklemburgii i jako pracownik urzędów górniczych kierował budową wielu kopalń i hut, w tym królewskiej komory swego imienia w "Lisiej sztolni". Pomieszczenie to przygotowano po raz pierwszy na przyjazd do Wałbrzycha pruskiej pary królewskiej - Fryderyka Wilhelma III i jego małżonki Luizy. Komora w następnych latach była rozbudowywana i upiększana. Zdaniem pracowników muzeum Komnata Schuckmanna powinna znajdować się gdzieś w środkowej części wyrobiska. Co ciekawe pomieszczenie to zostało dokładnie opisane przez wielu będących pod wrażeniem jej piękna XVIII i XIX wiecznych turystów, nie jest zaznaczone na żadnej archiwalnej mapie górniczej. "Lisiej sztolni" na razie nie można zwiedzać, ponieważ zalana została wodą podczas gwałtownego oberwania chmury nad Wałbrzychem we wrześniu 2002 r. Jej otwarcie, po usunięciu skutków nawałnicy nastąpi jednak w niedalekiej przyszłości. Po likwidacji wałbrzyskich kopalń węgla kamiennego "Lisia sztolnia" będzie jedynym czynnym i zachowanym wyrobiskiem podziemnym, świadczącym o 500-letnim okresie wydobycia węgla w tym rejonie.

http://www.podziemia.pl/doc/tt2.html
Kopalnie i Sztolnie Turystyczne Polski.