W południowo-zachodniej części kompleksu leśnego położonego między Łaziskami Górnymi i Łaziskami Średnimi rozciąga się spłaszczenie terenu na wysokości 335 m n.p.m. Prawdopodobnie jest to fragment starej powierzchni zrównania powstałej w trzeciorzędzie w wyniku niszczącej działalności procesów denudacyjnych.
Na tym prawie płaskim terenie znajduje się wiele zagłębień o kolistym kształcie, średnicy kilku lub kilkunastu metrów i głębokości do 5 metrów. Ściany tych dołów są strome a krawędzie ostro zarysowane.
Świadczą one o młodym wieku tych form. Zarówno wielkość jak i bezładne rozmieszczenie wskazują na ich antropogeniczne pochodzenie związane z eksploatacją płytko zalegających warstw węgla kamiennego. Niektóre z nich są zapewne pozostałościami po dawnych szybach nie posiadających trwałej obudowy. Inne natomiast mogły powstać w wyniku zapadnięcia pustych lub częściowo wypełnionych wyrobisk pogórniczych. Stanowią one przykład ingerencji człowieka w przyrodę nieożywioną. Z uwagi na możliwość powstawania nowych form tego typu lub zapadania się ścian w obrębie istniejących lejów należy zachować dużą ostrożność podczas chodzenia po tym terenie. Zaleca się korzystanie wyłącznie z oznaczonej trasy!

Garb Mikołowski, tworzą różnorodne skaty osadowe karbonu górnego. Są to najczęściej piaskowce, zlepieńce i łupki zdeponowane w postaci warstw o grubości od kilku milimetrów do kilku metrów. Pomiędzy nimi występują pokłady węgla kamiennego zaliczane do grupy warstw łaziskich.
Najważniejszą kopaliną na tym obszarze jest węgiel kamienny, który byt eksploatowany w kopalniach odkrywkowych a obecnie w kopalni Bolesław Śmiały. Obok węgla ważną dziedziną gospodarki było wydobywanie surowców skalnych dla potrzeb budownictwa. Wydobywano w tym rejonie zarówno luźne osady jak gliny, iły i piaski oraz skały zwięzłe, w tym przypadku piaskowce i zlepieńce.
Kamieniołom ten położony jest na połu-dniowo-wschodnim stoku Garbu Mikołowskiego na wysokościach od 325-332 m n.p.m. Posiada on kształt kolisty o średnicy około 100 m. W wielu miejscach zachowały się prawie pionowe ściany o wysokościach 3-5 metrów.
Na dnie wyrobiska znajduje się niewielki murowany schron, świadczący o tym, że do eksploatacji używano materiałów wybuchowych. W kamieniołomie wydobywano głównie piaskowce i zlepieńce. Ze względu na ich dużą zwięzłość znajdowały zastosowanie jako materiały budowlane oraz surowiec do wyrobu narzędzi szlifierskich.
Ławice piaskowców i zlepieńców w tym kamieniołomie posiadają bardzo czytelne warstwowania. Najczęściej spotykanym typem są warstwowania przekątne rynnowe wskazujące na depozycję materiału przez wodę płynącą
W wielu ławicach wyraźnie zaznacza się zmniejszanie średnicy ziaren w osadzie od spągu do stropu. W spągu ławic występują dobrze obtoczone żwiry o średnicy do 5 centymetrów. Stropy ławic posiadają często ślady rozmyć erozyjnych. Cechy te wskazują, że na tym terenie miała miejsce sedymentacja cykliczna związana z następującymi po sobie wezbraniami rzek.Dodatkowo za gwałtownym przebiegiem sedymentacji przemawia słaba selekcja materiału (piasek i żwir).
Na zachowanej ścianie kamieniołomu widoczne są pionowe spękania skat bez śladów przemieszczania się mas skalnych. Posiadają one przebieg 70/250 stopni oraz 150/330 stopni, a więc są nawzajem do siebie prawie prostopadłe. Ich powstanie należy wiązać z tektonicznym podnoszeniem Garbu Mikołowskiego w neogenie.
Obecnie kamieniołom nie jest eksploatowany.
Z uwagi na swoje walory dydaktyczne należy go objąć ochroną prawną jako stanowisko dokumentacyjne. Ściany kamieniołomu są stabilne, lecz podczas zwiedzania należy zachować szczególną ostrożność!

Geologu byłeś tam bo ja się wybieram i wybieram i wybrać nie mogę?

Czy to co piszesz to kamieniolom na Fiolkowej Gorze?

Nie nie to nie te okolice.

Nie jeszcze nie byłem ale arto się wybrać - ciekawy jest ten kamieniołom pewnie z fauną karbońską no i zapadliska - może też się trafi jakiś szyb ?

Sztolnia lub kopalnia musi być na bank.