Witajcie !

zauważyłem że w Brytyjscy poszukiwacze
znajdują zawieszki herbowe z uprzęży końskiej,
(Horse Harness Pendant)
są one datowane od XIII do końca XV wieku ,
przedstawiają herby wyższej szlachty
np. Earlów czyli Hrabiów

zakładam że te zawieszki nie należały do samych
Szlachciców , ale zdobiły uprzęże ludzi im
podległych ,

i teraz parę nurtujących nie pytań:

-jaka była korzyść z posiadania takiego emblematu,
(np. odpowiedzialność tylko przed swym Panem?)

-czy polska archeologia zna takie zabytki z wykopalisk na terenie RP ?
( w końcu w czasie wojen krzyżackich , trochę Anglików się tu znalazło)

no i trochę materiału poglądowego:

pierwsza zawieszka zidentyfikowana jako:

Humphrey De Bohun

Earl of Hereford
Earl of Essex
Earl of Northampton
Born 25th March 1312
Died 16th January 1373, probably at Pleshey, Essex

Pozdrawiam

Kuba

[ img ]

[ img ]
[ img ]
[ img ]
[ img ]
[ img ]
[ img ]
[ img ]

a mnie nurtuje jeszcze jedno pytanko jaka była ich technika wykonania bo jak widze na niektórych pozostały jeszcze kolory niektórych elementów heraldycznych? pozdrawiam.

emalia żłobkowa , część na pewno wykonana w Limoges we Francji.

a skąd wiesz że akurat tam i dzięki za informację o tej technice pozdrawiam.

bo Limoges w tym czasie(XIIIw.-XIVw.) było Najlepszym europejskim ośrodkiem produkcyjnym wyrobów emaliowanych ,
była dwa ośrodki produkcji w europie :Lotaryński i Limuzyński (Limoges)

W Lotaryngii zaczęto wytwarzać przedmioty na początku XII wieku ,
najstarszym datowanym zabytkiem jest skrzynia św. Wiktora z Xanten z roku 1129,

najwcześniejsze zabytki z Limoges datuje się na połowę XII wieku.

część zawieszek pochodzi zapewne z innych warsztatów , ale te lepiej wykonane
pochodzą raczej z Limoges ,

i jeszcze o emalii żłobkowej :

Emalia żłobkowa - zwana też rowkową, w nieco podobny sposób była kładziona jak wyżej omówione, z tym, że gniazd do jej umieszczenia nie budowano z drucików lub listewek, lecz po prostu wycinano wgłębnie w powierzchni dekorowanego przedmiotu. Wykonywano je metodą grawerowania, wykuwano puncynami lub wytrawiano kwasami, niekiedy też sporządzano specjalne odlewy z wgłębnym reliefem, przeznaczonym z góry jako podkład pod
emalię. Tak przygotowane wgłębienia wypełniano poszczególnymi kolorami emalii, a po wypaleniu niekiedy szlifowano i polerowano.
Technikę tę czasem wzbogacano stosując metodę charakterystyczną dla emalii komórkowej - grawerowane lub wykute gniazda przeznaczone do wypełnienia szkliwem dzielono dodatkowo listewkami, co umożliwiało zalanie wgłębień emaliami o różnych kolorach. Jest to tzw. technika mieszana.
Technika żłobkowa najbardziej rozpowszechniła się w XII i XIII w., a warsztaty emalierskie nad Mozą i dolnym Renem oraz w Limoges osiągnęły wyjątkowo wysoki poziom artystyczny w tego typu zdobnictwie. Duża produkcja
i szeroki eksport spowodowały, że powstałe na tamtych terenach przedmioty rozeszły się po całej niemal Europie i dziś dość często można je znaleźć we wszystkich większych skarbcach starych kościołów i klasztorów.
Cechą charakterystyczną wszystkich wyżej omówionych technik jest wypełnianie gniazd - tak czy inaczej powstałych - jednobarwną nieprzejrzystą emalią, układającą się w ornament lub dekorację figuralną, złożoną z jednobarwnych płaszczyzn. Przy technice rowkowej metalowe tło w niektórych tylko miej-
scach pokrywano emalią, natomiast techniką komórkową dekorowano przeważnie większe płaszczyzny, wypełniające niekiedy całą powierzchnię przedmiotu.


Pozdrawiam

Kuba

witam i bardzo dziękuje za wszelkie jakże szczególowe i interesujące wyjaśnienie tematu pozdrawiam :piwo