Rosja: z jeziora wydobyto blisko 600 kilogramowy fragment meteorytu "Czelabińsk"
- Z jeziora Czebarkul został wyłowiony największy odłamek meteorytu "Czelabińsk". Waży około 570 kg - podaje BBC.
Obiekt spadł do jeziora Chebarkul 15 lutego, zostawiając w lodzie szeroki na 6 metrów otwór. Wydobycie odłamka meteorytu sprawiło wiele trudności płetwonurkom, którzy przy tym pracowali. Potrzebny był holownik. Fragment skały leżał na głębokości 13 metrów, a nie 6-8 metrów, jak pierwotnie sądzono. Dodatkowo przy wyciąganiu z jeziora odłamek meteorytu rozpadł się na kilka części.

Zdaniem naukowców to największy fragment meteorytu, który udało się odnaleźć w okolicach Czelabińska.

Sergey Zamozdra, profesor z uniwersytetu w Czelabińsku, powiedział agencji Interfax, że wstępne badanie potwierdza, że jest to część meteorytu "Czelabińsk". - Ten fragment jest najprawdopodobniej jednym z 10 największych meteorytów, jakie kiedykolwiek znaleziono - powiedział Zamozdra.

W lutym meteoryt eksplodował w okolicy tego rosyjskiego miasta, a fala uderzeniowa uszkodziła setki domów, rannych zostało około tysiąca osób. Meteoryt miał wielkość ok. 18 metrów i ważył ok. 11 tys. ton. Było to największe tego typu zjawisko od katastrofy tunguskiej w 1908 r.

Nowe wyniki badań meteorytu z Czelabińska. "To ostrzeżenie dla ludzkości"
Eksplozja meteoroidu nad Czelabińskiem była 40 razy silniejsza niż wybuch bomby jądrowej. Ponad 4 tony meteorytów, które spadły na Ziemię, stanowiło 0,05 proc. masy całego obiektu.

15 lutego 2013 r. nad Czelabińskiem nastąpił wybuch, w wyniku którego ponad 1200 osób trafiło do szpitali. Eksplozja była największym tego typu wydarzeniem od czasu katastrofy tunguskiej w 1908 r. Dzięki współczesnej technologii, w tym filmom zarejestrowanym przez zwykłe kamery montowane w samochodach, naukowcy posiadają materiał obserwacyjny do analiz.

Eksplozja meteoroidu albo małej planetoidy wyzwoliła energię równoważną 600 tysiącom ton TNT, czyli ok. 40 razy większą niż bomba jądrowa zrzucona na Hiroszimę.


Naukowcy nazywają kosmiczną kolizję ostrzeżeniem dla ludzkości. - Jeśli ludzkość nie chce podzielić losu dinozaurów, musimy dokładnie badać wydarzenia takie, jak to - powiedział profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis Qing-Zhu Yin.

W czwartkowym wydaniu czasopisma "Science" ukażą się wyniki badań przeprowadzone przez kilkudziesięcioosobowy zespół naukowców z różnych krajów. Zespołem naukowców kierowali Olga Popowa z Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie oraz Peter Jenniskens z NASA Ames i Instytutu SETI (USA). Cały zespół obejmował 59 badaczy z dziewięciu krajów.

Według ostatnich obliczeń obiekt wszedł w ziemską atmosferę z prędkością 19 km/s, czyli nieco szybciej niż wskazywały wcześniejsze szacunki. Obiekt miał średnicę ok. 20 metrów i uległ fragmentacji na wysokości 30 km nad powierzchnią Ziemi. Największą jasność meteor miał na wysokości 29,7 km, w momencie eksplozji. Dla obserwatorów z okolicy był jaśniejszy niż Słońce i spowodował oparzenia słoneczne u niektórych osób.

Według modelu opracowanego przez naukowców około trzy czwarte meteoroidu wyparowało. Reszta przekształciła się w pył, a jedynie 0,05 procent (od 4 tys. do 6 tys. kg) spadło na powierzchnię, jako meteoryty. Chmura pyłu była tak gorąca, że świeciła na pomarańczowo. Największy fragment, który udało się w październiku br. wydobyć z jeziora Czebarkuł, waży około 650 kg.

Fala uderzeniowa od wybuchu potłukła szyby w oknach, uszkodziła budynki, a nawet przewracała ludzi. Naukowcy odwiedzili ponad 50 wsi w obszarze wokół wybuchu i stwierdzili, że fala uderzeniowa spowodowała uszkodzenia w odległościach do 90 km.

Meteoryt przebadano także laboratoryjnie, mierząc jego skład chemiczny i izotopowy oraz własności magnetyczne. Wyniki tych pomiarów wskazują, że jest to chondryt o wieku 4,452 mld lat, który 115 milionów lat po uformowaniu się Układu Słonecznego doświadczył znaczącego uderzenia. Być może jedna z dawniejszych kolizji w przestrzeni kosmicznej ułatwiła rozpadnięcie się obiektu po wejściu w ziemską atmosferę.

Badacze przypuszczają, że meteoroid może pochodzić z rodziny planetoidy Flora z głównego pasa planetoid. Jednak odłamki, które uderzyły w okolice Czelabińska, były wystawione na działanie promieniowania kosmicznego przez zaledwie 1,2 miliona lat. Jest to nietypowo mały okres czasu, jak na obiekt z rodziny planetoidy Flora. Uczeni stawiają w związku z tym hipotezę, że meteoroid wchodził wcześniej w skład większej planetoidy, która rozpadła się 1,2 miliona lat temu, być może na skutek wcześniejszego przelotu w pobliżu Ziemi.

Meteoroid to niewielki obiekt (kamień, skała) poruszający się w kosmosie. Gdy wleci w ziemską atmosferę, wywołuje zjawisko meteoru (tzw. spadającej gwiazdy). Jeżeli uda mu się dotrzeć do powierzchni planety, nazywamy go meteorytem. Bardzo jasny meteor bywa z kolei nazywany bolidem.
(bart)