|
Pierwsza informacja o Białym Borze pochodzi z 1382 roku. Został wtedy opanowany przez Krzyżaków, którzy nadali mu w tymże roku prawa miejskie. Jak przystało na dobrych zarządców rycerze zakonni umocnili swoją władzę w tym nadgranicznym rejonie budując zamek-strażnicę, o dość niewielkich rozmiarach, na połowie wyspy jeziora Bielsko. Z powodu braku badań archeologicznych trudno ustalić pierwotny wygląd zamku, jak i jego walory obronne. Należy przypuszczać, że była to budowla o skromnej bryle architektonicznej, połączona z lądem za pomocą drewnianego mostu. O jej wielkości mogą świadczyć inwentaryzacje przeprowadzone w XV wieku. W 1419 roku, w zbrojowni znajdowało się 6 strzelb i worek prochu, a w 1437 roku możemy odnaleźć tylko 2 strzelby, 4 kusze i worek prochu. W 1461 roku zdobyty przez wojsko polskie podczas wojny trzynastoletniej, a w 1466 roku na mocy traktatu toruńskiego przechodzi w ręce Polski jako królewszczyzna. Należy przypuszczać, że zamek traci stopniowo na znaczeniu militarnym. Ostatnim dokumentem o budowli jest notatka o nadaniu miasta i zamku Mikołajowi i Szczęsnemu Konarskim przez Zygmunta Augusta. Dalsze dzieje fortalicji giną w mrokach dziejów. Przypuszczalnie z powodu licznych wojen zamek uległ dewastacji i został rozebrany przez władze pruskie, jak miało to miejsce w wielu innych przypadkach.
<BR>Do obecnych czasów dotrwały przykryte ziemią mury przyziemia (charakterystyczny czworobok w lewej części głowy półwyspu - dawnej wyspy) i ślady fosy przecinającej dawniej wyspę na pół.
<BR>By dotrzeć do pozostałości zamku należy z rynku, przechodząc przez most na przesmyku, dojść do trasy prowadzącej na Szczecinek. Dalej skręcamy w lewo i uliczką przechodzącą szybko w ścieżkę wędrujemy wzdłuż brzegu jeziora aż do podstawy półwyspu. Najbardziej jego zabagnioną część pokonujemy kładką ukrytą wśród trzcin. Dalej słabo widoczną ścieżką.
<BR> [addsig]
|