|
więcej informacji..."Historia skarbu, który ma być ukryty na Wyspie Dębów (Oak Island) trwa już ponad 200 lat. Gorączka poszukiwań rozpoczęła się w roku 1775 roku, kiedy to 16-letni Daniel McGinnis podczas jednej z wędrówek po wyspie trafił na interesujące miejsce. Na środku polany, na której rósł dąb znajdowało się oszalowane drewnianymi pniakami zagłębienie, a nad nim (na jednym z konarów dębu) umocowana była drewniana rolka przy pomocy której opuszczano lub wciągano ładunki na statkach. Chłopiec był przekonany, że odkrył miejsce gdzie piraci zakopali jeden ze swoich bajecznych skarbów. Czym prędzej udał się po swoich przyjaciół - 20-letniego Johna Smitha i 13-letniego Anthony Vaughana � którzy mieli mu pomóc w wydobyciu bogactwa. Chłopcy, uzbrojeni w kilofy i szpadle, rozpoczęli pracę, która kontynuowana jest do dziś. Pod warstwą gliny natrafili na kamienne płyty, a następnie warstwę drewnianych belek. Po niej była kolejna, potem znowu kolejna. Mijały tygodnie i miesiące. Skarb nadal pozostawał gdzieś w dole, poza możliwościami nastoletnich poszukiwaczy. Zima postanowili poprosić o pomoc. Nie znaleźli się jednak chętni. W okolicy krążyły bowiem makabryczne opowieści o skarbie i samej wyspie, nawiedzanej przez upiory. Minęły lata, podczas których starali się znaleźć sponsora. W 1803 roku ponowili próbę wydobycia skarbów. Podczas kopania odkrywano kolejne warstwy ziemi i umieszczone pod nimi platformy drewnianych bali. Przekopano 30 stóp. Zaczęto trafiać na drewno i włókna z orzecha kokosowego, co jeszcze bardziej pogłębiało przekonanie, że miejsce to jest skrytką piratów. Przy 90 stopach natrafiono na płaski kamień, na którym wyryta została tajemnicza inskrypcja. Wiele lat później przetłumaczono ją następująco: � 40 stóp poniżej zakopano 2 miliony funtów�. Kopano dalej, aż do krytycznej głębokości 98 stóp. Kiedy rankiem poszukiwacze wrócili na miejsce szyb był wypełniony wodą. Wybieranie wody z szybu nic nie dało. Rozpoczęto wiec kopanie drugiego dołu w niedalekiej odległości. Kiedy dokopano się do głębokości 110 stóp wszystko ponownie zostało zalane wodą. Prace przerwano. Mimo, iż nie znaleziono żadnych skarbów miejsce nazwano Money Pit (Dół Pieniędzy � zdjęcie lotnicze 120 KB). Od roku 1804 w pracach pomagał chłopcom Simeon Lynds. W 1805 Lynds zaczął kopać drugi szyb, dzięki któremu miał wejść do studni.
Kolejna próba wydobycia skarbu ma miejsce w 1849 roku. Nowa spółka postanawia wykorzystać do eksploracji nowoczesne, jak na owe czasy, metody górnicze � świdry napędzane siłą koni. Po pokonaniu głębokości 98 stóp świdry natrafiły na metal. Wydobyto jakiś ciekawy kawałek, ale zniknął on w kieszeni jednego ze wspólników � Johna Pitblado. Mimo protestów pozostałych akcjonariuszy, nie zamierzał pokazywać innym swojego odkrycia. Tak czy inaczej to, co wydobyto przekonało go do dalszych poszukiwań. Wciąż problemem pozostawało jednak osuszenie szybu z wody. Pewnego dnia odkryto, że w stronę Money Pit biegnie od plaży 5 wykonanych ręką człowieka kanałów. To one właśnie odpowiedzialne były za zatapianie szybu. To, co wykonano było mistrzostwem inżynieryjnym. W 1850 roku rozpoczęto kopanie trzeciego szybu, który dzięki poziomemu tunelowi miał pomóc w odkryciu tajemnicy Money Pit.
W 1861 roku do pracy przystąpiła kolejna ekipa, wyposażona w jeszcze bardziej nowoczesny sprzęt oraz maszyny parowe. Udało się dotrzeć do 110 stóp. 63 osoby pracowały prawie dzień i noc by wydobyć na powierzchnie legendarny już skarb. Podczas prac zdarzył się jednak wypadek i jeden z robotników zginął poparzony przez parę. W 1864 roku zlokalizowano właśnie na głębokości 110 stóp kanał, którym najprawdopodobniej doprowadzono wodę do szybu. Nie znaleziono jednak sposobu jak powstrzymać napływające masy. W roku 1897 zbudowano specjalną wieżę wiertniczą i za pomocą świdra dotarto do głębokości 126 stóp. Ponownie natrafiono na kawałek metalu, ale i to znalezisko nie przyczyniło się do postępu prac. Przy głębokości 154 stóp natrafiono na cementową płytę, a po przedarciu się poniżej znaleziono drewniane kawałki i drobne przedmioty (m.in. kawałek pergaminu z jakimiś symbolami). Po pokonaniu 170 stóp dotarto do jakiejś metalowej płyty. Wdzierająca się woda uniemożliwiała dalszą pracę.
W 1909 roku do pracy poszukiwawczych przyłączył się Franklin D. Roosevelt, który odkryciami na Wyspie Dębów interesował się aż do swojej śmierci. Według niego w studni ukryte miały być klejnoty Marii Antoniny i króla Ludwika.
Podczas prac prowadzonych w 1920 roku poszukiwano jakichś wskazówek na wyspie i podczas wysadzania skał trafiono na kamień z wyrytymi na nim symbolami. Odkrywcą był Gilbert Hedden z Nowego Yorku, który finansował w tamtym czasie poszukiwania. W 1931 roku Robert Chappell kopiąc nowy szyb odnalazł ocenianą na ćwierć wieku górniczą lampę naftową oraz topór. W trzy lat później prace na Wyspie rozpoczął Thomas Nixon, który uważał, że skarb znajdujący się w studni należy do Inków. W kilka lat później poszukiwania rozpoczął Gilbert Hedden, który dysponował jakąś mapą sławnego pirata Kidda. Kontynuował badania do 1942 roku. Bez oczekiwanych rezultatów. Potem byli Nathan Lindenbaum oraz Edwward Riechart.
W 1955 roku biznesmen George Greene, wraz z grupą nafciarzy z Teksasu postanowił ponowić poszukiwania. W dziesięć lat później giną znowu robotnicy, a zagadka jest wciąż nierozwiązana. W tym samym roku geolog Bob Dunfield postanawia wybudować groblę, za pomocą której stara się dotrzeć do dna Money Pit. Pieniądze szybko się jednak skończyły i kolejny poszukiwacz musi wracać do domu z kwitkiem. W 1965 roku Dunfield, David Tobias oraz Dan Blankenship odkryli nową studnię. Nie zawierała ona jednak niczego co mogloby pomóc w odkryciu skarbu Money Pit.
W roku 1970 pojawia się nowa grupa pod wodzą Dana Blankenshipa, która wykładając poważne sumy pieniędzy na badania geologiczne i prace z wykorzystaniem nowocześniejszego sprzętu dociera do głębokości 200 stóp. Poszukiwacze trafiają tam na kawałki mosiądzu i porcelany. Ciekawym znaleziskiem były odkuwane stalowe nożyczki, które prawdopodobnie wykonano w Ameryce Południowej. Wykorzystano również aparaturę elektroniczną, dzięki której na głębokości 212 stóp dostrzeżono zarys jakichś skrzyń. Spółka wystąpiła do rządu kanadyjskiego o pożyczkę w wysokości 12 milionów dolarów na dalsze prace. W 1995 roku na Wyspę Dębów przyjeżdża kolejna grupa specjalistów, ale i oni nie wyjaśniają tajemnicy Money Pit.
Jest wiele teorii dotyczących ewentualnego pochodzenia skarbu. Jedni uważają, że zakopane zostały tam najcenniejsze relikwie Templariuszy. Na poparcie tej tezy przytaczają doskonałą budowę Money Pit oraz fakt, że w odległości 40 km od Wyspy Dębów wybudowali oni pod koniec XIV wieku zamek New Ross. Roosevelt utrzymywał, że zakopano tam francuskie klejnoty koronne. Inni uważają, że skarb stanowi łupieżczy ładunek jednego z piratów � kapitana Kidda lub Henrego Morgana. Więksi fantaści utrzymują, że na wyspie zgromadzano skarby Inków. Kiedy uda się poszukiwaczom wydrzeć tajemnicę Wyspy Dębów? Czy muszą (jak twierdzą niektórzy) wymrzeć na wyspie wszystkie dęby?"
|
Zaloguj
Zarejestruj
FAQ
