Trochę odbiegliśmy od historii, więc proponuję
do niej wrócić. Krótka ściąga z historii szyfru,
zerżnięta z podręcznika.
Obywatele starożytnej Sparty używają wspomnianego
przez zbV "skytela".
Starożytny Rzym. Cezar posługuje się szyfrem
monogramatycznym nazwanym od jego imienia "Cezarem".
Szyfr ma 22 kombinacje i tyle wystarczy prób, żeby go
złamać.
W średniowieczu kryptografia uznawana jest już za
swego rodzaju rozrywkę umysłową.
Już w 1226 r. szyfrem monogramatycznym posługują się
w korespondencji dyplomatycznej (wspomniani przez
Jacoby`ego) Wenecjanie.
W XIV wieku wspomniania przez Bohusza dyplomacja
papieska wprowadza do swego użytku szyfry
poligramatyczne. Przy okazji stosuje w nich przemyślne
pułapki dla ewentualnych deszyfrantów.
W ciągu XV wieku, szczególnie we Włoszech,
kryptografia staje się coraz bardziej
popularna, a metody szyfrowania
stają się coraz bardziej skomplikowane.
W XVI wieku do szyfrowania wprowadzono tzw.
klucz. Ten sposób zaszyfrowywania wiadomości
jednak nie upowszechnił się, choć był tak
skuteczny, że zdołano go złamać dopiero
w XIX wieku.
W XVI wieku Wenecja, kuria papieska, dwory
angielski i francuski tworzą biura szyfrowe,
opracowujące własne systemy i łamiące szyfry
przechwyconych kryptogramów.
W Polsce Zygmunt August prowadzi korespondencję
ze Stanisławem Hozjuszem za pomocą szyfru,
odpowiadającego poziomem ówczesnym systemom
europejskim. Szyfr ten złamany został dopiero
w połowie XIX wieku przez wydawców korespondencji.
W XVII wieku sztuka kryptografii rozwija się
szczególnie w Anglii i Francji, która stosuje
szyfry również w wojsku. Te używane przez
Ludwika XIV zostały złamane dopiero w 1901 r.
Polska dyplomacja i wojsko posługuje się szyframi
dopiero za Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Pod koniec XVIII i w XIX wieku obserwuje się
upadek kryptografii, następuje nawrót do
prostych, zwłaszcza monogramatycznych form.
Z tego powodu podczas wojny francusko-pruskiej
(1870 - 1871) obie strony z łatwością odczytują
swe kryptogramy.
Dopiero wynalazki telegrafu, a zwłaszcza radia
zmusiły do podjęcia nowych nowych studiów nad
kryptografią. Obok tradycyjnych szyfrów
pojawiają się nowsze - opracowane dzięki
wprowadzeniu maszyn szyfrujących
***
Metoda monogramatyczna polega na zastępowaniu
liter tekstu innymi literami, cyframi lub znakami.
Metoda poligramatyczna polega na zastąpieniu
poszczególnych sylab, wyrazów lub grup wyrazów
szyfrowanego tekstu umówionymi znakami, Znaki owe
(składające się z kilku liter lub cyfr) ustalone
są w specjalnym w specjalnym skorowidzu zwanym kodem.
Trzecia podstawowa metoda, a właściwie kanon
szyfrowania, polega na przestawieniu lub
rozrzuceniu poszczególnych liter wedle
ustalonego z odbiorcą sposobu, na przykład za
pomocą kartki z wyciętymi kwadratami, przez
które wpisuje się w odpowiednim porządku
poszczególne litery depeszy.
Na koniec z innej beczki - inny płyn.
Przypomniało mi się, że...
Test napisał(a):
A kto wie, dlaczego nazwę Krzyżaków
piszemy z dużej litery, a pozostałe zakony
rycerskie - np. templariuszy, czy joannitów
(i nie tylko rycerskie) piszemy z małej :que
Odpowiedź zawarta jest w dziejach zakonu. ;)
:pa
Test