Witam

Witam.

Przepiękny kościany wisiorek gratuluję.
Niestety ustalenie jego wieku będzie trudne mogę tylko powiedzieć że jest stareńki :) Więcej można by powiedzieć na podstawie skorup które tam znajdowałeś. Wstaw zdjęcia skorup to sprubujemy określić łamy czasowe. Może znajdowałeś tam jakieś przedmioty metalowe? Jeśli tak to jakie?
Zapewne trafiłeś na ślad pradawnej osady - może być ciekawie :1

Pozdrawiam.

Trafienie przepiękne, więcej o materiale możnaby powiedzieć po fotce przekroju. Pierwsze wrażenie to końcówka poroża jelenia, jeśli można doślij fotę zrobioną od strony "przekroju".
Pozdr
Bator

witam

rozkopujesz stanowisko wczesnosredniowieczne,
a dokladniej osade handlowa /bardzo bogaty zestaw zabytkow/
i najprawdopodobniej cmentarzysko przy osadzie;

osady takie powstawaly ok. X wieku i
dzieki ozywionej wymianie handlowej
bardzo dobrze prosperowały,
stad bogactwo przeroznych
ozdob, przedmiotow uzytkowych i innych

dzis stanowiska te sa niezwykle interesujace
dla archeologow i jak widac takze dla
poszukiwaczy;

miejsce to jest zapewne znane i ujete
w AZP, najprawdopodobniej jest tez badane,
lub bylo;
jest oczywiscie chronione i nie wolno na nim kopac;

ornamentowane miedziane blaszki to okucia,
najprawdopodobniej pochewek nozy,
nozyki takie wkladano ludziom do grobow,
razem z kablaczkami, ozdobami,
monetami i innymi przedmiotami;
sam wisiorek jest pieknie zdobiony,
a urok dodaje mu wlasnie te proste zdobienie,
i prosta forma,
oczywiscie nie kazdemu musi sie podobac,
to kwestia gustu przeciez;
jest zapewne tez wczesnosredniowieczny,
datowany tak ja zespol zabytkow
z nim wspolwystepujacych;

pozdrawiam
marti

Skoro mowa o kościanych wisiorkach, to tu coś do poczytania o
podobnej biżuterii w oczekiwaniu na wiosnę.
Doniesienie sprzed kilkunastu dni (za PAP-em):

Fajansowe ozdoby sprzed 4 tys. lat w powiecie sandomierskim

<<Cenne ozdoby - zawieszki z kłów dzika, miedzianą tarczkę i
zausznice oraz fajansowe paciorki - odkryto w grobie sprzed 4 tys.
na terenie powiatu sandomierskiego.

Badania starożytnego cmentarzyska we wsi Kichary Nowe (pow.
Sandomierz), prowadzone przez dr Hannę Kowalewską-Marszałek z
Instytutu Archeologii i Etnologii PAN, zakończyły się odkryciem
grobu sprzed 4 tys. lat z bogatym wyposażeniem. Zmarłemu włożono
do grobu krzemienne narzędzia - siekierkę i groty strzał oraz
cenne ozdoby - zawieszki z kłów dzika, miedzianą tarczkę i
zausznice oraz fajansowe paciorki.

"Prace wykopaliskowe w terenie prowadzone były latem, ale ten
grób został wykopany i przewieziony wraz z warstwą ziemi i całym
wyposażeniem do Instytutu Archeologii i Etnologii PAN, gdzie w
warunkach laboratoryjnych przez zimę kontynuowałam badania. Była
to żmudna praca, gdyż trzeba było wydobyć z warstw ziemi kilkaset
kruchych i rozpadających się paciorków z fajansu" - powiedziała
dr Hanna Kowalewska-Marszałek.

Grób znajdował się na cmentarzysku tzw. kultury mierzanowickiej
z wczesnego okresu epoki brązu. Rozwijała się ona u schyłku III
tysiąclecia p.n.e. na północnym przedpolu Karpat, a jej centrum
znajdowało się na terenie dzisiejszej Małopolski. Posługiwała się
ona jeszcze narzędziami krzemiennymi, ale znała już wyroby
metalowe z miedzi. Stąd tak duże znaczenie znalezionych
miedzianych ozdób.

Narzędzia krzemienne pochodziły z miejscowego surowca ze złóż w
Krzemionkach, Świeciechowie i Ożarowie, a także z krzemienia
czekoladowego z rejonu Iłży. Nieznane jest jeszcze pochodzenie
miedzi i fajansowych paciorków. Powinny to wyjaśnić dalsze
bardziej szczegółowe badania.

Cmentarzysko w Kicharach Nowych, badane już 18 lat, jest
szczególnie interesujące. Nawarstwiają się na nim ślady kilku
kultur od środkowego neolitu do wczesnej epoki brązu.
Najwcześniejsze są groby kultury pucharów lejkowatych sprzed ponad
5 tys. lat znanej z grobowców megalitycznych. Tu występują
pochówki w kamiennych skrzyniach pod wspólnym nasypem. W tych
komorach zachowały się ślady po drewnianych trumnach.

"Następne jest cmentarzysko kultury ceramiki sznurowej. I
ostatnie - kultury mierzanowickiej z oryginalnym rytuałem
pogrzebowym. Zmarłych grzebano w pozycji - na boku z podkurczonymi
nogami. Znalazłam kilka szkieletów pozbawionych dłoni, które były
oddzielnie składane do grobu. Nawarstwiające się cmentarzyska oraz
towarzyszące im osady mieszkalne dają prawie tysiącletnią sekwencję
osadniczą" - przypomniała dr Kowalewska-Marszałek>>.