W Polsce, w okresie międzywojennym rewolwer Naganta został przyjęty do uzbrojenia Policji Państwowej i straży pocztowej. Rewolwer wz. Ng 30 był bronią powtarzalną przeznaczoną do walki z małej odpistolet wz. 30 Naganległości i obrony osobistej. Broń działała na zasadzie mechanicznego obrotu bębna z nabojami. Bębnem obracało urządzenie zapadkowe uruchamiane przez mechanizm spustowy. Urządzenie to, działając na zęby nacięte w dnie bębna, powodowało jego obrót o jedną siódmą część obwodu i następnie utrzymywało bęben w określonym położeniu. Rewolwer posiadał kurek obrotowy z mechanizmem podwójnego działania. Stosowano do niego specjalnie zaprojektowane naboje, w których stożkowo ścięty pocisk znajdował się całkowicie wewnątrz łuski. W czasie odwodzenia kurka bębenek przesuwał się do przodu, a wystająca krawędź szyjki łuski wchodziła do wylotu lufy. Przy strzale łuska ulegała rozdęciu, uszczelniając całkowicie przestrzeń pomiędzy bębenkiem a lufą. Rozwiązanie to umożliwiało eliminację strat energii gazów prochowych (uszczelnienie powodowało zwiększenie energii początkowej pocisku o ok. 2%). Jednak, rozwiązanie to miało też poważne wady, ponieważ rozdęte łuski często utrudniały rozładowanie rewolweru. Wystrzelone łuski wypychało się pojedynczo stempelkiem umieszczonym przegubowo pod lufą. Bębenek siedmiokomorowy można było wyjmować z rewolweru bez użycia narzędzi. Z prawej strony szkieletu była umieszczona odchylana pokrywa służąca do zasłaniania komór bębenka i ograniczająca jego ruch w lewo. Broń można było rozłożyć całkowicie za pomocą wkrętaka, lecz była to czynność dość skomplikowana i pracochłonna.
Rewolwery produkcji polskiej różniły się nieznacznie od rewolwerów rosyjskich i radzieckich masą, długością, podstawą muszki oraz kształtem główki rozładownika i kurka. Rewolwer Ng wz. 30 posiadał lufę gwintowaną o długości 114mm o 4 bruzdach i 4 polach, przy czym bruzdy były dwukrotnie szersze od pól. Broń odznaczała się bardzo starannym wykończeniem, w tym charakterystyczną dla polskiej broni krótkiej ciemnoniebieską oksydą. Z każdego rewolweru oddawano 7 strzałów nabojami wysokiego ciśnienia, co miało wyeliminować ewentualne ukryte wady materiału w którejkolwiek z komór bębenka i gwarantowało bezpośrednim użytkownikom broni bezpieczeństwo. Próbę tę oznaczano cechą w postaci godła państwowego o wysokości 3mm wybijaną na lufie i bębenku. Poważnym mankamentem broni był jednak brak zamienności części między rewolwerami, gdyż - jak wynika ze sprawozdań Biura Studiów Fabryki Broni w Radomiu - każdy mechanizm rewolweru był uzgadniany w działaniu sposobem rusznikarskim.

Dane techniczne:
kaliber ; 7,62 mm,
masa broni; 0,75 kg,
długość broni; 230 mm,
długość lufy; 114 mm,
pojemność bębenka; 7 naboi,
donośność; ok. 700 m,
prędkość początkowa pocisku; ok. 280 m/s,
energia początkowa; ok. 270J,
najwyższy celownik; 50 m,
donośność ok. 700 m

Nie Paweł, nie trzeba nie interesują mnie niemieckie fanty. Pisałeś o polskim jej pochodzeniu a z sygnatur wynika, że z naszym sprzętem nie ma nic wspólnego. Myślałem, że są na niej odbiory WP czy coś podobnego. Oczywiście, że hipotetycznie mogła być używana przez WP ale w ten sposób można wszystko przyporządkować do naszego wojska. To my w latach dwudziestych byliśmy śmietnikiem oporządzenia europejskiego.
Ja jednak uważam, że jeżeli nie ma jednoznacznych sygnatur świadczących o przyjęciu sprzętu na stan WP to dany fant nie jest nasz i tak jest w tym przypadku.

Nie jestem mocny w temacie broni i mam pytanie do kolegów. Jakie powinny być sygnatury na Naganie radomskiej produkcji? Może ktoś ma zdjęcie takich sygnatur? Proszę o pomoc.