Batalia o Mirosławiec
Mirosławiec był ważnym miejscem na mapie zdobywanego Pomorza. Zajęcie tego miasta stwarzało możliwość odcięcia drogi odwrotu wojskom niemieckim z rejonu Wałcza, Tuczna i Kalisza Pomorskiego.

Ze względu na strategiczne położenie (łącznik między Wałczem a Kaliszem Pomorskim, Czaplinkiem, Złocieńcem i Drawskiem Pomorskim), obrona była niezwykle silna i skuteczna. Tego miasta broniły m.in. czołgi, działa i dywizje pancerne oraz lotnictwo. Polski szturm musiał więc być starannie przygotowany.

Do boju ruszyły dwie dywizje piechoty, brygada pancerna, pułk czołgów, i większość artylerii polskiej armii. Walki o Mirosławiec były bardzo zacięte. Batalia rozpoczęła się 9 lutego już na dalekich przedpolach miejscowości. Do południa następnego dnia opanowano kilka sąsiednich miejscowości (m.in. Kłosowo, Świętosław i Laski Wałeckie). Niedługo później, polskie czołgi były już pod Mirosławcem. Walki polskich żołnierzy były bardzo ofiarne. Na kartach historii zapisała się załoga czołgu 212. Podczas rozpoznania wywiązała się zacięta walka z wrogiem. Pod czołgiem wybuchł granat, który rozerwał gąsienicę i na dobre unieruchomił jednostkę. Załoga broniła się do ostatniego naboju. Przy życiu pozostał tylko dowódca. Kiedy amunicja i wszelkie możliwości się wyczerpały i nie było już żadnego wyjścia z sytuacji, chor. Pawlicki podpalił czołg (żeby nie przeszedł w ręce Niemców) i ostatnim nabojem odebrał sobie życie (żeby nie dostać się do niewoli).

Polskie czołgi i piechota wkroczyły do Mirosławca wieczorem, 10 lutego. Ten atak przypominał huragan. Niemcy próbowali się bronić, zainwestowali wiele wysiłku w odparcie natarcia, ale bezskutecznie. Dobrze zaplanowany i kompleksowo przeprowadzony szturm całkowicie ich pokonał. Miasto i pobliskie lotnisko zostały zdobyte.

Podczas walk zginęło ok. 2000 żołnierzy po stronie niemieckiej. Około 150 dostało się do niewoli, zniszczonych zostało 40 dział i moździerzy, 4 czołgi i cała masa innego sprzętu.