Pole uprawne od 300 lat trwa w centrum Warszawy
W samym centrum Warszawy obok dziesięciopiętrowych budynków zachowało się pole uprawne, ze szklarniami i sadem. To tereny klasztoru, które wciąż przypominają Warszawę sprzed 300 lat.
Teren zakonu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo zajmuje obszar pomiędzy skarpą warszawską, ulicami: Tamka i Kruczkowskiego oraz parkiem K. Beyera. Na co dzień jest zamknięty dla ciekawskich, lecz jego całość widać doskonale ze skweru Wodiczki nieopodal Akademii Muzycznej.

Siostry Miłosierdzia są zwane szarytkami (od francuskiego słowa charite, czyli miłosierdzie - a nie, jak błędnie tłumaczy się genezę tego słowa, od koloru habitów sióstr). Siostry od lat pomagają najuboższym, opiekują się chorymi i pomagają biednym dzieciom zdobyć wykształcenie. W Polsce są trzy prowincje tego zgromadzenia. Na Tamce znajduje się główna siedziba Prowincji Warszawskiej. Szarytki obecnie prowadzą tu m.in. świetlicę środowiskową dla dzieci ubogich i z rodzin patologicznych oraz stołówkę dla bezdomnych i potrzebujących.

Skąd w centrum miasta uprawne poletka i jak przetrwały do dziś? Zakon został sprowadzony do Polski przez królową Marię Gonzagę, żonę króla Jana Kazimierza. Siostry zasłużyły się w czasie potopu szwedzkiego oraz podczas późniejszych klęsk i zaraz. Dlatego królowa, widząc zasługi szarytek, nadała im ziemię na tzw. Folwarku Kałęczyn (późniejsza Tamka). Pierwsze budynki na Powiślu były drewniane. Dopiero w końcu XVII w. pobudowano murowane, zachowane do dziś obiekty.

Wśród nich uwagę zwraca barokowa kaplica św. Kazimierza zbudowana w końcu XVII w. Została uszkodzona w czasie II wojny światowej. Sam klasztor z XVIII w. został wtedy jeszcze poważniej zniszczony. Odbudowy dokonano w latach 50. XX w. Reszta budowli ustrzegła się jakichkolwiek uszkodzeń. Unikatem jest całkowicie zachowany spichlerz również z XVIII w. W środku nie został nawet przebudowany (jak wiele obiektów tego typu).

Układ przestrzenny terenu klasztoru także robi wrażenie. Wokół głównego placu stoją jedno- i dwupiętrowe stare domki. Przy zabytkowej bramie wjazdowej stoi tzw. Kapelanka z końca XIX w. Oryginalny jest też bruk, ułożony w kwadratowy wzór geometryczny (pomiędzy prostopadłymi do siebie liniami znajdują się kamienie polne). Schodząc ku Wiśle mijamy po prawej stronie jeszcze jeden zabytkowy domek, a po lewej nowy budynek świetlicy środowiskowej (nawiązujący architekturą do starszych obiektów). W końcu po przejściu przez bramę naszym oczom ukaże się rozległy ogród.

Siostry posiadają duże tereny zielone, które służą do uprawy warzyw i owoców oraz różnych gatunków kwiatów. Zaraz po ostatniej wojnie próbowano zabrać Szarytkom ich ziemię. Na szczęście komunistom się nie udało: siostry obroniły się, gdyż posiadały oryginalny XVII-to wieczny dokument nadania im przez królową tych ziem. Jedynie mały fragment od strony wschodniej został wykorzystany na przebicie ulicy Kruczkowskiego pod koniec lat 50-tych.

Reszta, schowana za wysokim murem, wciąż pozostaje do dyspozycji zakonu. Poletka uprawne, sady i szklarnie zaskakują każdego, komu dane będzie zajrzeć za mur. To enklawa Warszawy sprzed trzech stuleci.

Materiał przygotował serwis Ulice Twojego Miasta. Więcej ciekawostek na iutm.pl