A zwłaszcza kiedy chodzi o polski średniowieczny język pisany. Z racji zainteresowań czytam dużo różnego rodzaju tekstów XV-wiecznych, wśród których są też księgi sądowe. W nich znajdują się spisane po polsku przysięgi czyli roty. Często okazuje się, że konieczność przelania słów na papier przerstała możliwości intelektualne naszej szlachty. Konia z rzędem temu kto zrozumie poniższy tekst :que

Tego szalugą na Bogusa, ys mi rancil sza list sza dzedzicni sza Carka Dreska Carka, czosz mal na szastawą w M., kedi mi ne dal tego lista, tedi bi mi swog mal na so dacz sza swą peczenczą, kedibi mą nagabal Cartek abo gego szona, s tego viną mal Bogusz wiprauicz a tego mi listu ne dal

Zazwyczaj opisywane sprawy są błache, choć niekiedy opis jest pełen dramatyzmu ;)

Jacos mi slyszeli, kedi Phalibog beszal gwaltem na marcinow dom y layal mu: Curwe maczerze sini y slodzeye, mu sdawal

A jeżeli dosłownie zrozumieć co zeznawała pani z Wysocka do włos na głowie może się jeżyć :luv

Yako Benal iachal na mogą dziedziną y wcinil mi gwalt s dzeszączo panicow i sz dwadzescza kmeczow

Ileż w tym wszystkim romantycznej rycerskości, nieprawdaż?

Opis zbiorowego gwałtu ?? :)

Jeśli o to chodzi, to biedna była ta kobicina :) Około 30 gwałcicieli ;)

Pozdrawiam

Nasz język ciągle ewoluuje, czytając między wojenne teksty widać spore różnice z dzisiejszym, a czym dalej w stecz tym coraz inniejszy się robi, czasem wręcz zupełnie niezrozumiały :)

Ten pierwszy tekst to na pewno XV wiek? Bo mi coś wczesnym średniowieczem zalatuje ale z drugiej strony to wtedy za dużo się nie spisywało...

wszystkie teksty pochodzą z pierwszej dekady XV wieku, w pisowni zmieniłem tylko o przekreślne na ą, żeby łatiwej się czytało

Pozdrowienie Czytającemu !

Nie zawsze bywało tak źle, wiele zależało zapewne od wykształcenia i starań konkretnej osoby nad konkretnym dokumentem. Oto fragment listu dziewczyny do chłopca z trzeciej dekady XIV wieku:

"Pokłonienie, moj nade wszytki namilejszy, tobie dawam, iż cię w swem siercu ustawicznie miewam. Dlatego to, moj namilejszy, wzjawiam, iż cię w wszelką godzinę, miły, wspominam. Ale rzecz miedzy nami jest niemała, przeto iże miłość jest w sobie wielmi dziwna; przez toż, moj namilejszy, racz wiedzieci, iż miłość to w sobie ma, iże rzadko albo nigdy w wiesieli bywa, telko zawsze w smutku, w tęskności i też w niewymownej sierca boleści trwa i przemieszkiwa. (...)".

Prawda, że piękny i dość czytelny dla nas list? Bajbardziej podoba mi się owo: "Ale rzecz miedzy nami jest niemała" na określenie łączącego ich uczucia. Historia jest wielka!

I pomyśleć, że te panny piękne i kruche, co pisały takie listy przeistoczyły się z czasem w kobiety, a potem w staruszki, a potem pomarły w zawierusze historii i został po nich tylko fragment pisma. Bo nawet grobu nie uświadczysz, choć gdzieś leży garść prochu, w który przemieniają się ludzie. Co po nas zostanie? Warto się starać.

:pa

Test [/list]