W średniowiecznym Bizancjum narodziła się legenda Belizariusza. W XII wieku uczony i pisarz Jan Tzetzes donosił, że opowiada się, jakoby Justynian polecił oślepić wodza, który aby przeżyć, żebrał na ulicach Konstantynopola. W XV wieku Emanuel Georgillas z Rodos napisał Opowieść historyczną o Belizariuszu. Jest to klasyczny romans, w którym wielki wódz na skutek intryg dworzan zostaje wtrącony do wiezienia. W jego obronie występuje lud stolicy, a gdy wybucha wojna z Anglią (?!), Belizariusz wraca do łask. W walce odnosi sukces, ale wrogowie ponownie oskarżają go przed władcą. Wódz zostaje uznany za zdrajcę, uwięziony i oślepiony. Po wyjściu na wolność musi żebrać.
W epoce oświecenia Belizariusz stał się modelową ofiarą autokratycznych rządów. Znany pisarz, sekretarz Akademii Francuskiej, Jean Franuois Marmontel (1723–1799) Jacques Louis David, „Żebrzący Belizariusz”, 1781opublikował w 1767 roku powieść Bélisaire. Kreśląc losy bohatera, naprawdę atakował absolutystyczne rządy Ludwika XV. O popularności powieści świadczy fakt, że już w 1769 roku ukazało się jej polskie wydanie. Podobny wizerunek Belizariusza odnajdujemy również w sztukach pięknych. Jacques-Louis David w latach 1780–1781 namalował obraz Belizariusz przyjmuje jałmużnę, na którym ślepy wódz prosi o datki. W XIX wieku powstała opera Belisario Gaetano Donizettiego, a w XX wieku ukazało się kilka powieści powielających stereotyp szlachetnego wodza, ofiary tyranów. W 1938 roku Robert Graves opublikował powieść Belizariusz (Count Belisarius). Wódz stał się również bohaterem historii alternatywnej (L. Sprague de Camp, Lest Darkness Fall, 1939). Legenda Belizariusza trwa, na przekór historycznym relacjom oraz surowej, choć trudnej do podważenia, krytyce Prokopiusza.

jakiej polskiej powiesci historycznej są bohaterami?

Jako jeden z powodów, który doprowadził do bitwy pod Kątami, przytaczana jest następująca historia. Otóż ok. 1478 r. jeden z członków znanego i poważanego rodu patrycjuszy wrocławskich, niejaki Jan Rintfleich wybrał się w interesach do Płocka w Polsce. Zatrzymał się tam w karczmie, w której, na jego nieszczęście, ukradziono mu 500 dukatów. Sprawcę oczywiście szybko złapano i owe dukaty odzyskano, a złodziejem okazał się być karczmarz. Za czyn ten sąd płocki skazał go na śmierć przez powieszenie. I tu zaczęły się kłopoty owego Rintfleicha. Okazało się, że w Płocku i najbliższych miastach nie było kata. A według obowiązującego ówcześnie w Polsce prawa magdeburskiego w takiej sytuacji wyrok na skazańcu musiał wykonać sam oskarżyciel, czyli Rintfleich. W razie odmowy, role się zmieniały i skazaniec musiał wykonać ów wyrok na oskarżycielu. Wrocławski kupiec wykręcał się jednak od wykonania owej roboty katowskiej, bo rola ta pozbawiła go możliwości piastowania urzędowych funkcji a w opinii ogółu czyniła człowiekiem niegodnym, pozbawionym honoru i szacunku. Ponieważ wszystkie jego prośby o zwolnienie z tego obowiązku zostały przez sądy odrzucone, odwołał się aż do polskiego króla w Krakowie. Zgodził on się z argumentami Rintfleicha i zaświadczył, iż tylko najwyższa konieczność pod groźbą surowej kary zmusiła go do takiego postępowania. Jednak wrocławscy rajcy i ławnicy potępiali niegodną i niehonorową ich zdaniem postawę swojego członka, odmawiając z nim, a także z jego synem dalszej współpracy. Zachowanie radnych nie podobało się królowi czeskiemu do którego Wrocław w owym czasie należał a których mimo licznych upomnień nie mógł nakłonić do zmiany stanowiska. Zniecierpliwiony owym postępowaniem nałożył na Wrocław karę w wysokości 100 marek czystego srebra. Ponieważ miasto nie kwapiło się z zapłatą, tytuł egzekucyjny trafił w końcu do księcia Bartłomieja z Ziębic. W taki to sposób miał on uzyskać pretekst do rabunków i napadów na wrocławskie dobra, co skończyło się dla niego klęską pod Kątami.

Obrus
Z Wikipedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Obrus to tkanina używana do przykrycia stołu, zwykle na czas posiłków.

Bardziej kosztowne obrusy wykonane są z jedwabiu, lnu czy koronki.